Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος – Από τον Βόλο στην Αρχιεπισκοπή

 

Σειρά άρθρων: Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος- Η φωνή που δεν σιώπησε  (2/6)

Του Νικόλαου Μενελάου
Τέως Προέδρου Σωματείου Ταχυδρόμων Νομού Αχαΐας

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος γεννήθηκε το 1939 στον Βόλο, σε μια Ελλάδα που βρισκόταν ακόμη στην προπολεμική περίοδο, λίγο πριν από τις μεγάλες ανατροπές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Από νωρίς έδειξε ότι η κλίση του δεν ήταν συνηθισμένη: συνδύασε τη νομική επιστήμη με τη θεολογική αναζήτηση, αναζητώντας όχι απλώς γνώση, αλλά νόημα.

Σπούδασε Νομική και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η διπλή αυτή παιδεία θα σφράγιζε όλη του τη μετέπειτα πορεία: λόγος δομημένος, αλλά και βαθιά εκκλησιαστικός.

Η πρώτη διακονία

Χειροτονήθηκε διάκονος το 1961 και πρεσβύτερος λίγα χρόνια αργότερα. Υπηρέτησε αρχικά στη Μητρόπολη Δημητριάδος, όπου διακρίθηκε για την οργανωτικότητα και το άνοιγμά του προς τον κόσμο.

Δεν έμεινε ποτέ κλεισμένος σε γραφεία. Επέλεξε την επαφή με τον άνθρωπο, τη ζωντανή Εκκλησία.

Μητροπολίτης Δημητριάδος

Το 1974 εξελέγη Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού. Εκεί άρχισε να διαφαίνεται το ιδιαίτερο ύφος του:

• λόγος απλός
• παρουσία δημόσια
• πρωτοβουλίες κοινωνικής ευθύνης

Ο Βόλος έγινε εργαστήρι μιας Εκκλησίας ανοιχτής, χωρίς να χάνει την παράδοσή της.

Η εκλογή του 1998

 

Το 1998, μετά την κοίμηση του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, η Ιεραρχία τον εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Η εκλογή του δεν πέρασε απαρατήρητη. Για πολλούς ήταν ρήξη με το παρελθόν.

Με τον λόγο, το χαμόγελο, τη δυναμική παρουσία, έδωσε στην Εκκλησία πρόσωπο σύγχρονο, χωρίς να απαρνηθεί την παράδοση.

 

Ένα νέο ύφος

Δεν μιλούσε “από άμβωνος προς τα κάτω”.
Μιλούσε πλάι στον άνθρωπο.

Η πορεία από τον Βόλο στην Αρχιεπισκοπή δεν ήταν απλώς διοικητική άνοδος. Ήταν το πέρασμα ενός ανθρώπου που πίστευε πως η Εκκλησία δεν πρέπει να φοβάται τον κόσμο, αλλά να τον αγκαλιάζει.

Η πορεία του Χριστόδουλου από την επαρχία στον αρχιεπισκοπικό θρόνο δεν ήταν μια απλή διαδρομή εξουσίας. Ήταν η σταδιακή αποκάλυψη ενός προσώπου που ήξερε να μιλά, αλλά κυρίως να ακούει. Ενός ποιμένα που δεν φοβήθηκε να σταθεί μπροστά στον κόσμο με ειλικρίνεια, ακόμη κι όταν γνώριζε ότι θα αμφισβητηθεί.

Στο επόμενο μέρος, θα σταθούμε στον πνευματικό και θεολογικό του λόγο – εκεί όπου ο Χριστόδουλος δεν ήταν μόνο ιεράρχης, αλλά δάσκαλος πίστεως για μια ολόκληρη γενιά.

Συνεχίζεται στο Μέρος Β’:
Εκκλησία και Θεολογία στον σύγχρονο κόσμο