Σειρά άρθρων: Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος- Η φωνή που δεν σιώπησε (3/6)
Του Νικόλαου
Μενελάου
Τέως Προέδρου Σωματείου Ταχυδρόμων Νομού Αχαΐας
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν υπήρξε θεολόγος του γραφείου. Η θεολογία του γεννήθηκε μέσα στη ζωή, στον ναό, στον δρόμο, στον διάλογο με τον άνθρωπο.
Όπως έλεγε:
«Η Εκκλησία δεν είναι μουσείο, είναι ζωντανός οργανισμός· και ο Χριστός δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά στο παρόν κάθε ανθρώπου.»
Η ελληνική επανάσταση του 1821 συνεχιζόταν επί οχτώ έτη και οι Έλληνες αγωνίζονταν για την απελευθέρωσή τους από την τουρκική κατοχή παράλληλα με την ανεξαρτησία τους, καθώς έχει δρομολογηθεί η ίδρυση ελληνικού κράτους.
Τον Σεπτέμβριο του 1828, έρχονται στον Πόρο οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων με οδηγίες τον καθορισμό των συνόρων του νέου κράτους. Το Πρωτόκολλο του Λονδίνου της 4/16 Νοεμβρίου 1828 αντανακλά πλήρως την αγγλική πολιτική. Κύριος όρος του Πρωτοκόλλου ανέφερε τα εξής: «Η Πελοπόννησος, αι παρακείμεναι νήσοι και αι κοινώς καλούμεναι Κυκλάδες, να τεθώσιν υπό την προσωρινήν εγγύησιν των τριών Αυλών, έως ότου να αποφασισθή οριστικώς η τύχη της Ελλάδος με την συγκατάθεσιν της Πύλης, χωρίς να εννοούν ότι με τούτο να προαποφασίσουν εις το παραμικρόν το περί των οριστικών ορίων της Ελλάδος ζήτημα…». Ανήσυχος ο κυβερνήτης Καποδίστριας, υπέβαλε υπόμνημα όπου ανάπτυσσε την επιχειρηματολογία του για τη συνοριακή γραμμή Παγασητικού-Αμβρακικού, στη Ρωσία και τη Γαλλία. Η Ρωσία, άρχισε να προσανατολίζεται προς την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους.
