Σειρά άρθρων: Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος- Η φωνή που δεν σιώπησε (3/6)
Του Νικόλαου
Μενελάου
Τέως Προέδρου Σωματείου Ταχυδρόμων Νομού Αχαΐας
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν υπήρξε θεολόγος του γραφείου. Η θεολογία του γεννήθηκε μέσα στη ζωή, στον ναό, στον δρόμο, στον διάλογο με τον άνθρωπο.
Όπως έλεγε:
«Η Εκκλησία δεν είναι μουσείο, είναι ζωντανός οργανισμός· και ο Χριστός δεν ανήκει στο παρελθόν, αλλά στο παρόν κάθε ανθρώπου.»
Μια Εκκλησία ζωντανή
Για τον Χριστόδουλο, η Εκκλησία δεν ήταν θεσμός
ακινησίας. Ήταν σώμα ζωντανό, που οφείλει να μιλά στον κόσμο της εποχής
του.
Τόνιζε τη λειτουργική ζωή, τη μετάνοια ως χαρά και την κοινωνική ευθύνη του
πιστού.
Θεολογία χωρίς απόσταση
Ο λόγος του δεν χώριζε τον ουρανό από τη γη. Μιλούσε για τον Χριστό ως πρόσωπο σχέσης, όχι ως αφηρημένη έννοια.
«Δεν θέλω ανθρώπους φοβισμένους από τον Θεό. Θέλω ανθρώπους που Τον αγαπούν και Τον εμπιστεύονται.»
Η πίστη, για εκείνον, δεν ήταν φυγή. Ήταν στάση ζωής.
Πνευματικότητα με παρρησία
Δεν φοβήθηκε να μιλήσει για αμαρτία, αλλά ούτε να αγκαλιάσει τον άνθρωπο. Η θεολογία του ήταν θεολογία ελπίδας, όχι φόβου.
Γέφυρα προς τον σύγχρονο άνθρωπο
Σε μια εποχή αμφισβήτησης, ο Χριστόδουλος έδειξε ότι η Ορθοδοξία μπορεί να συνομιλεί χωρίς να χάνει την ταυτότητά της.
«Η πίστη δεν είναι φυγή από τον κόσμο· είναι ευθύνη μέσα στον κόσμο.»
Ο λόγος του Χριστόδουλου δεν ζητούσε υποταγή, αλλά σχέση. Δεν καλούσε σε φυγή, αλλά σε μεταμόρφωση. Εκεί βρίσκεται και η διαχρονική του δύναμη.
Συνεχίζεται στο Μέρος Γ’: Πίστη και Έθνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου