Η Σφαγή του Δοξάτου

 

Μετά την απελευθέρωση των Σερρών, το 21ο Σύνταγμα της 7ης Μεραρχίας διατάσσεται να κατευθυνθεί προς τη Δράμα και να συνεχίσει την καταδίωξη των Βουλγάρων, που κατείχαν την περιοχή από τον Οκτώβριο του 1912. Το πρωί της 30ης Ιουνίου, μία ίλη ιππικού της 10ης Μεραρχίας του βουλγαρικού στρατού, με επικεφαλής τους ταγματάρχες Μπίρνεφ και Σιμεόνοφ, συνεπικουρούμενη από ένα τάγμα πεζικού και ομάδες κομιτατζήδων, κυκλώνει το Δοξάτο (9 χιλιόμετρα νοτιανατολικά της Δράμας. Σκοπός τους να σφάξουν και να λεηλατήσουν το πλούσιο χωριό της Δράμας, που κατοικείται από Έλληνες χριστιανούς και μουσουλμάνους. Ως δικαιολογία προβάλλουν το επιχείρημα ότι είχαν παρενοχληθεί από ομάδες Ελλήνων προσκόπων (στρατιωτικό σώμα από εθελοντές απόμαχους του Μακεδονικού Αγώνα).

Ἀλυτρωτικό κρεσέντο δίπλα στά ἑλληνοαλβανικά σύνορα

Ἀνήρτησαν πανώ γιά τήν «ζωντανή Τσαμουριά»

Μέ ἔντονο σωβινιστικό συμβολισμό καί κινήσεις πού ἀναζωπυρώνουν τό ἀνύπαρκτο «Τσάμικο ζήτημα» ἐπραγματοποιήθη στήν Ἀλβανία ἡ λεγομένη «Τσάμικη Ἑβδομάς».

Ἀποκορύφωμα τῆς ἀλβανικῆς προκλήσεως, οἱ ἐκδηλώσεις πού ἐπραγματοποιήθησαν σέ ἀπόσταση ἀναπνοῆς ἀπό τά ἑλληνοαλβανικά σύνορα στήν Θεσπρωτία. Οἱ διοργανώσεις τελοῦσαν ὑπό τήν ἐπίσημη αἰγίδα τοῦ Δήμου Κονίσπολης καί ἐκορυφώθησαν μέ «τελετή μνήμης» στό Κλογγέρι, ἐνῷ ἰδιαίτερη αἴσθηση προεκάλεσε ἡ παρουσία νεαρῶν ἐθνικιστῶν στήν συνοριακή διάβαση τοῦ Μαυροματίου, ὅπου ἀνήρτησαν πανώ μέ τό σύνθημα «Ἡ Τσαμουριά εἶναι ζωντανή».