Γράφει ο Γιώργος Απιδιανάκης
Στις αρχές του 20ου αιώνα, τα υποβρύχια δεν ήταν άγνωστα στο Ελληνικό Ναυτικό. Ήδη το 1880 είχε προηγηθεί η απόπειρα του ιδιώτη Εμμανουήλ Γρυπάρη με την αυστοσχέδια πειραματική του Γρυπάρα, χωρίς να γνωρίσει μέλλον λόγω των ανυπέρβλητων περιορισμών του σκάφους. (Μασούρας & Κατωπόδης, 2010, σ. 87). Ακολούθησε, το 1886, η συναρμολόγηση, σε μηχανουργείο του Πειραιά, ενός υποβρυχίου τύπου Nordenfelt I, τα τμήματα του οποίου είχαν κατασκευαστεί μεταξύ Σουηδίας και Μεγάλης Βρετανίας. Η συγκεκριμένη αγορά ήταν βεβιασμένη λόγω των τότε τεταμένων ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ προωθήθηκε ιδιαίτερα από τον περιβόητο μεσάζοντα όπλων Βασίλειο Ζαχάρωφ προκειμένου το υποβρύχιο να γίνει γνωστό και να ακολουθήσουν νέες αγορές. Για τον λόγο αυτό, ο Ζαχάρωφ πούλησε το Nordenfelt I σε λιγότερο από τη μισή, αρχικώς κοστολογούμενη, τιμή, η οποία διαμορφώθηκε στα 225.000 γαλλικά φράγκα τα οποία ισοδυναμούν σήμερα με 76,5εκ.€. Το πλοίο, λόγω των πολλαπλών τεχνικών του περιορισμών, κατέστη αδύνατον να αξιοποιηθεί επιχειρησιακά. Παρά τις σκέψεις για επιστροφή στους κατασκευαστές για επιδιορθώσεις, το σκάφος εγκαταλείφθηκε στον Πειραιά μέχρι την εκποίησή του ως scrap. (Compton-Hall, 1999, σ. 90). Βελτιωμένες εκδόσεις του Nordenfelt απέκτησαν η Τουρκία και η Ρωσία (Compton-Hall, 1999, σ. 91).


