Της Νάντιας – Ελπίδος Δουρίδα,
Στις 29 Αυγούστου 1824, στ’ ανοιχτά του ακρωτηρίου Ποσείδιο, ή αλλιώς Γέροντας, της Μικράς Ασίας, διεξήχθη μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της Επανάστασης, η οποία μάλιστα έληξε νικηφόρα για τα ελληνικά πλοία. Ποιοι ήταν όμως αυτοί που ήρθαν αντιμέτωποι σε αυτή την πολεμική επιχείρηση; Από τη μία πλευρά, εμφανίζεται ο ελληνικός στόλος υπό τον Ανδρέα Μιαούλη. Ασθενής όμως, τόσο τεχνολογικά όσο και σε μέγεθος, αριθμούσε μόνο γύρω στα 70 πλοία. Από την άλλη, στεκόταν υπέρτερος ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, υπό τους πασάδες Ιμπραήμ και Χοσρέφ, οι οποίοι είχαν στη διάθεσή τους πάνω από 250 πλοία. Δεδομένων των συνθηκών, αλλά και τη διαφορά εξοπλισμών και ανθρωπίνου δυναμικού, το αποτέλεσμα ήταν φαινομενικά προβλεπόμενο.
Εκτός όμως από την τεχνολογική και αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων, οι Έλληνες βασανίζονταν και από εξαιρετικά χαμηλό ηθικό, απόρροια της καταστροφής της Κάσου, το Μάιο του 1824, και των Ψαρών, ακριβώς μετά από ένα μήνα. Ταυτόχρονα, ο βαλής της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλη παρείχε σημαντική βοήθεια στο Σουλτάνο Μαχμούτ Β’, γεγονός που έθετε την Ελληνική επανάσταση σε μεγάλο κίνδυνο, καθώς ο πρώτος είχε ως βασικό στόχο την κατάλυσή της.
