Γράφει ο Δημήτρης Μπαλόπουλος, Αντιναύαρχος (Ο) Π.Ν. ε.α – Δημόσιος Ιστορικός (Μ.Α)
Βρισκόμαστε στο δεύτερο χρόνο της Επανάστασης και ήδη ο Ελληνικός στόλος έχει καταγράψει μια σημαντική νίκη στη ναυμαχία των Πατρών στις 26 Φεβρουαρίου του 1822, την πρώτη εκ παρατάξεως ναυμαχία του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, στη συνέχεια έχει καταγραφεί ένα από τα δραματικότερα γεγονότα της Επανάστασης που δεν είναι άλλο από την Καταστροφή της Χίου και βέβαια το μεγάλο γεγονός της πυρπόλησης της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κωνσταντίνο Κανάρη ανοιχτά της Χίου.
Στις 7 Ιουνίου 1822, ο σουλτάνος αποφάσισε τη διενέργεια νέων επιχειρήσεων που θα στηρίζονταν στη στενότερη συνεργασία του τουρκικού με τον αιγυπτιακό στόλο. Πράγματι, στις 20 Ιουλίου 1822 ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, αποτελούμενος από 84 πλοία, βρέθηκε στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, έχοντας διαπλεύσει ανενόχλητος το Αιγαίο και το Ιόνιο. Απέτυχε να καταλάβει το Βασιλάδι, το φυσικό προπύργιο του Μεσολογγίου και στη συνέχεια αναχώρησε για τον Αργολικό κόλπο με σκοπό να ανεφοδιάσει το πολιορκούμενο από την αρχή της Επανάστασης Ναύπλιο.



