Η σιωπή που μίλησε πιο δυνατά
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος αντιμετώπισε την ασθένειά του με αξιοπρέπεια και πίστη. Όταν η φωνή του άρχισε να σβήνει, το βλέμμα του μιλούσε περισσότερο από χίλιες λέξεις.
Δεν κλείστηκε στη σιωπή. Συνέχισε να απευθύνεται στον λαό με ταπείνωση και θάρρος, δείχνοντας ότι η πίστη δεν υποχωρεί μπροστά στον πόνο.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε κάτι που σπάνια συναντάς: μπορούσε να μιλήσει στους νέους χωρίς να τους μιμείται και χωρίς να τους κουνά το δάχτυλο. Δεν προσπάθησε να γίνει «μοντέρνος»· επέλεξε να γίνει αληθινός.
Λόγος χωρίς απόσταση
Στις ομιλίες του προς μαθητές και φοιτητές, δεν έκρυβε τις δυσκολίες της ζωής. Μιλούσε για φόβο, αποτυχία, μοναξιά — αλλά και για ελπίδα, νόημα, προοπτική. Έδινε χώρο στις ερωτήσεις, όχι μόνο στις απαντήσεις.
«Μην φοβηθείτε να ονειρευτείτε. Ο Θεός δεν σας θέλει μικρούς.»
 |
Σειρά άρθρων: Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος- Η φωνή που δεν σιώπησε (1/6)
Του Νικόλαου
Μενελάου
Τέως Προέδρου Σωματείου Ταχυδρόμων Νομού Αχαΐας
Υπάρχουν πρόσωπα που δεν μένουν στο παρελθόν.
Υπάρχουν φωνές που, ακόμη κι όταν σιωπήσουν, συνεχίζουν να ακούγονται.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δεν υπήρξε απλώς Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπήρξε φαινόμενο εποχής. Πρόσωπο που αγκαλιάστηκε από τον λαό, αμφισβητήθηκε, πολεμήθηκε, αλλά ποτέ δεν αγνοήθηκε.
Σήμερα, 18 χρόνια μετά την εκδημία του, η φράση ακούγεται ακόμη χαμηλόφωνα – ή και δυνατά:
«Πού είσαι, Χριστόδουλε; Αν ζούσες, όλα θα ήταν αλλιώς…»
Δεν είναι νοσταλγία. Είναι αγωνία. Είναι το κενό μιας φωνής που μιλούσε με παρρησία για πίστη, πατρίδα, νέο άνθρωπο, Εκκλησία ζωντανή. Το ερώτημα δεν αφορά μόνο το πρόσωπο· αφορά το αποτύπωμα που άφησε.
