Λιθουανή συγγραφέας ξεσπά: «Επένδυση ή ηθική χρεοκοπία η αγορά κλεμμένης γης στην Κύπρο;»
Ένα εξαιρετικά αιχμηρό άρθρο που δημοσιεύθηκε στην αγγλόφωνη έκδοση του LRT English έρχεται να ταράξει τα νερά, φέρνοντας στο φως την αμφιλεγόμενη δράση Λιθουανών υπηκόων στα Κατεχόμενα της Κύπρου. Η Λιθουανή συγγραφέας και σχολιάστρια Dalia Staponkutė, η οποία είναι μόνιμη κάτοικος του νησιού, εξαπολύει σκληρή κριτική στην αγορά ακινήτων εντός των κατεχομένων εδαφών, θέτοντας το αμείλικτο δίλημμα αν τέτοιες κινήσεις αποτελούν οικονομική επένδυση ή πλήρη ηθική χρεοκοπία.
Η αιματοβαμμένη γη πίσω από τις πισίνες και τις πολυτελείς βίλες
Η αρθρογράφος περιγράφει με μελανά χρώματα μια πραγματικότητα που για την πλειονότητα των Κυπρίων αποτελεί ανοιχτή πληγή. Καταγγέλλει την αγορά και την εμπορική εκμετάλλευση ακινήτων που είναι χτισμένα πάνω σε γη από την οποία οι νόμιμοι ιδιοκτήτες εκδιώχθηκαν βίαια κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Σύμφωνα με τη Staponkutė, πίσω από τις δελεαστικές διαφημίσεις για πολυτελείς κατοικίες, πισίνες και ειδυλλιακά ηλιοβασιλέματα, κρύβεται ο ξεριζωμός και το δράμα ανθρώπων που έχασαν τις περιουσίες τους.
Η ίδια σπεύδει να υπενθυμίσει στη διεθνή κοινότητα ότι η λεγόμενη «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» στερείται οποιασδήποτε αναγνώρισης από τον ΟΗΕ και αποτελεί προϊόν στρατιωτικής κατοχής, η οποία κρατά υπό έλεγχο το 37% του κυπριακού εδάφους.
Το ζωντανό προσφυγικό τραύμα και η παρούσα κατοχή
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι το κυπριακό τραύμα παραμένει ολοζώντανο, παρά το γεγονός ότι έχει περάσει μισός αιώνας από τα γεγονότα. Ο πόλεμος μπορεί να διήρκεσε λίγες εβδομάδες, όμως οι συνέπειές του, οι νεκροί και οι αγνοούμενοι εξακολουθούν να στοιχειώνουν το νησί. Η συγγραφέας τονίζει με νόημα ότι σε ένα τόσο μικρό γεωγραφικό χώρο τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί. Τα συρματοπλέγματα της πράσινης γραμμής, οι εγκαταλελειμμένες εστίες και η εγκατάσταση «νέων ιδιοκτητών» σε ξένες περιουσίες αποδεικνύουν ότι η κατοχή δεν είναι μια μακρινή ιστορική ανάμνηση, αλλά μια καθημερινή, σκληρή πραγματικότητα.
Η ευρωπαϊκή ασυλία και η διαπραγμάτευση της συνείδησης
Το πιο καυστικό σημείο της παρέμβασης εστιάζει στην εμπλοκή Λιθουανών επενδυτών, μεσιτών, ακόμα και ανθρώπων που εργάζονται στα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών. Αυτοί οι αγοραστές εκμεταλλεύονται τη νομιμότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φτάνοντας στο ελεύθερο τμήμα του νησιού μέσω του αεροδρομίου της Λάρνακας, και στη συνέχεια περνούν ανενόχλητοι από τα οδοφράγματα προς τον μη αναγνωρισμένο βορρά.
Η Staponkutė στηστηλιτεύει επίσης τη στάση επώνυμων Λιθουανών, αναφέροντας χαρακτηριστικά την περίπτωση του γνωστού τηλεοπτικού προσώπου Arūnas Valinskas, ο οποίος δήλωσε δημόσια ότι «τα βρίσκει με τη συνείδησή του» όσον αφορά τη ζωή του στα Κατεχόμενα. Για την αρθρογράφο, η φράση αυτή αποτυπώνει την πλήρη υποχώρηση των ηθικών φραγμών μπροστά στο προσωπικό κέρδος.
Μια φωνή από τη Βαλτική ενάντια στην υποκρισία
Η παρέμβαση αυτή αποκτά ξεχωριστή βαρύτητα διότι δεν προέρχεται από κάποια πλευρά που εμπλέκεται άμεσα στην κυπριακή τραγωδία. Προέρχεται από μια διανοούμενη που γεννήθηκε σε μια χώρα της Βαλτικής, η οποία έχει υποφέρει η ίδια από κατοχή και καταπίεση στο παρελθόν. Η Staponkutė αναδεικνύει έτσι μια βαθιά συλλογική παθογένεια, την τάση δηλαδή ορισμένων ανθρώπων να καταδικάζουν τη βία όταν τη βιώνουν οι ίδιοι, αλλά να κλείνουν προκλητικά τα μάτια όταν η ίδια βία μετατρέπεται σε οικονομική ευκαιρία εις βάρος άλλων λαών. Το άρθρο κλείνει με το βασανιστικό ερώτημα για το πόσο εύκολα θυσιάζεται η ηθική στον βωμό του εύκολου πλουτισμού.
ΠΗΓΗ newsbreak
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου