Feminist Buzzwords as Attack Drones (Φεμινιστικές λέξεις-εκφράσεις ως επιτιθέμενα drones)

A buzzword is a trendy word or phrase that becomes very popular in a specific profession or group to sound technical, authoritative, or impressive (Ως «buzzword» (λέξη της μόδας) ορίζεται μια λέξη ή φράση που αποκτά μεγάλη δημοτικότητα σε ένα συγκεκριμένο επάγγελμα ή ομάδα, με σκοπό να ακούγεται τεχνική, έγκυρη ή εντυπωσιακή.)

Tom Golden

Κατά τη διάρκεια ενός πρόσφατου βίντεο, περιέγραψα τις φεμινιστικές λέξεις ως κάτι σαν επιθετικά drones. Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου αρέσει η σύγκριση.

Ένα επιθετικό drone δεν φτάνει για να κοιτάξει γύρω του και να καταλάβει τι συνέβη. Έχει ήδη προγραμματιστεί. Ξέρει πώς μοιάζει ο στόχος. Ξέρει ποιος είναι ο εχθρός πριν φτάσει ποτέ εκεί.

Πολλές φεμινιστικές λέξεις λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Δεν περιγράφουν μόνο κάτι που συνέβη. Φτάνουν με μια θεωρία που ήδη συνδέεται με αυτούς. Ποιος έχει τη δύναμη; Ποιο είναι το θύμα; Ποιος πρέπει να γίνει πιστευτή; Ποιος πρέπει να αλλάξει; Συνήθως η απάντηση είναι ήδη χτισμένη.

Ο άνθρωπος έχει δύναμη. Η δύναμή του είναι ύποπτη. Η γυναίκα στερείται εξουσίας. Την ζημιάζουν αυτό που έχει κάνει. Έτσι, η λέξη κάνει αρκετά περισσότερα από την απλή περιγραφή της συμπεριφοράς. Η ετυμηγορία είναι ενσωματωμένη στη λέξη. Κάθε φεμινιστική λέξη φτάνει προφορτωμένη με ιδεολογία - και οπλισμένη με περιφρόνηση για τους άνδρες και την αρρενωπότητα.

Πάρτε το mansplaining. Σίγουρα μερικοί άνδρες μπορεί να εξηγήσουν τα πράγματα με αλαζόνα ή συγκαταβατικό τρόπο. Το ίδιο κάνουν και οι γυναίκες. Είχαμε ήδη απόλυτα καλά λόγια για αυτό το είδος συμπεριφοράς: πατροναριστική, συγκαταβατική, αλαζονική, αγενής. Αλλά το mansplaining προσθέτει κάτι. Τώρα το σεξ του άνδρα είναι μέρος της επίθεσης.

Η λέξη υποδηλώνει ότι ενεργεί με αυτόν τον τρόπο επειδή θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο και κάνει την υπόθεση ότι το αρσενικό τον κάνει πιο ενημερωμένο ή πιο σημαντικό. Αλλά το ξέρουμε αυτό; Μήπως παρεξήγησε τις προθέσεις του; Μιλάει με αυτόν τον τρόπο σε όλους; Απλά προσπαθούσε να βοηθήσει; Πριν εξετάσουμε οποιοδήποτε από αυτά, το drone έχει ήδη βρει τον στόχο του. Η συμπεριφορά έχει γίνει έμφυλη. Το κίνητρο έχει παρασχεθεί. Η ετυμηγορία είναι μέσα. Η λέξη βουρκωμένος έφτασε προφορτωμένη με ιδεολογία – και οπλισμένη με περιφρόνηση για τους άνδρες και την αρρενωπότητα.

Τώρα πάρτε την τοξική αρρενωπότητα. Μερικοί άνθρωποι συμπεριφέρονται άσχημα. Μια μικρή μειοψηφία μπορεί να είναι βίαιη ή απερίσκεπτη. Αλλά μόλις αυτές οι συμπεριφορές τεθούν υπό την επικεφαλίδα της τοξικής αρρενωπότητας, κάτι άλλο συμβαίνει. Η ίδια η αρρενωπότητα κατηγορείται και σύρεται στη λάσπη.

Ο όρος υποδηλώνει ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι ένα ολοκληρωμένο μέρος της αρρενωπότητας και ότι οι άνδρες πρέπει να μάθουν μια διαφορετική σχέση με τη δική τους φύση. Μια τέτοια παγκόσμια γενίκευση αγνοεί όλες τις απαιτήσεις που τίθενται στους άνδρες. Παρέχετε. Προστατέψτε. Ανταγωνιστείτε. Να ρισκάρεις. Αντέξτε τον πόνο. Μείνετε χρήσιμοι υπό πίεση. Αυτά τα τμήματα της αρρενωπότητας είναι συνήθως ευπρόσδεκτα όταν άλλοι άνθρωποι επωφελούνται από αυτά.

Ένας άνδρας εργάζεται εξήντα ώρες την εβδομάδα για να συντηρεί την οικογένειά του; Ωραία. Μπαίνει σε κίνδυνο για να προστατέψει κάποιον; Ωραία. Σπρώχνει μέσα από τον πόνο επειδή οι άλλοι άνθρωποι εξαρτώνται από αυτόν; Ωραία. Αλλά όταν μερικοί άνδρες λυγίζουν κάτω από αυτές τις ίδιες απαιτήσεις, το σύνολο της αρρενωπότητας μπορεί ξαφνικά να γίνει τοξική. Γιατί; Αυτό κάνει ο όρος: όχι μόνο περιγράφει την επιβλαβή συμπεριφορά, αλλά μας κατευθύνει να κατηγορούμε την ίδια την αρρενωπότητα – ενώ εκτρέπει την προσοχή από τις πιέσεις, τις περιστάσεις και τις ανεκπλήρωτες ανάγκες που μπορεί να βοήθησαν στην παραγωγή της συμπεριφοράς.

Το αρσενικό προνόμιο φέρει παρόμοιο φορτίο. Μας εκπαιδεύει να παρατηρήσουμε τα πλεονεκτήματα του ανθρώπου και να αγνοήσουμε τα μειονεκτήματά του. Βλέπουμε τον άνδρα Διευθύνοντα Σύμβουλο. Δεν βλέπουμε τον άνδρα roofer, τον πεζοπόζο στρατιώτη, τον κρατούμενο, τον άστεγο, το θύμα αυτοκτονίας ή τον πατέρα που έχει χάσει τα παιδιά του.

Η επιτυχία ενός ανθρώπου μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει από το προνόμιο. Τα βάσανά του είναι πολύ πιο πιθανό να εξηγηθούν από τις επιλογές του. Να προσέξετε τη διαφορά; Τα βάσανά του είναι δικό του λάθος, ενώ η επιτυχία του οφείλεται στο προνόμιό του. Όταν κρίνουμε τους άνδρες ως ομάδα, ο όρος κατευθύνει την προσοχή μας προς τα πάνω, προς τους άνδρες με τον περισσότερο πλούτο, το καθεστώς και την εξουσία. Όταν κρίνουμε τις γυναίκες, κατευθύνει την προσοχή μας προς τα κάτω, προς εκείνες που αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες κακουχίες. Οι αγωνιζόμενοι άνδρες και επιτυχημένες γυναίκες εξαφανίζονται ήσυχα από την εικόνα. Και αυτό μπορεί να συμβεί ακόμα και όταν η συγκεκριμένη γυναίκα που στέκεται μπροστά μας έχει περισσότερη εκπαίδευση, περισσότερα χρήματα, περισσότερη θεσμική υποστήριξη και περισσότερη κοινωνική αξιοπιστία από τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Η θεωρία μπορεί ακόμα να μας πει ότι έχει τη δύναμη και δεν το κάνει. Σε εκείνο το σημείο, η θεωρία έχει γίνει πιο σημαντική από τους ανθρώπους που στέκονται ακριβώς μπροστά μας. Το ανδρικό προνόμιο της βουρκωμένης ζωής έφτασε προ-φορτωμένο με ιδεολογία - και οπλισμένο με περιφρόνηση για τους άνδρες και την αρρενωπότητα.

Η εύθραυστη αρρενωπότητα είναι ένα έξυπνο drone. Γιατί; Γιατί η ίδια η διαφωνία μπορεί να γίνει απόδειξη. Ας υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος αντιτίθεται στο να χλευάζεται ή να στερεοτυπεί. Η ένστασή του μπορεί να θεωρηθεί ως απόδειξη ότι η αρρενωπότητά του είναι εύθραυστη. Κι αν μείνει σιωπηλός; Στη συνέχεια, δεν υπάρχει καμία πρόκληση. Κι αν μιλήσει; Τώρα έχει αποδείξει την κατηγορία. Κακέφαλα που κερδίζει. Ουρές χάνει. Ο όρος δεν προκαλεί απάντηση. Το κλείνει.

Τότε έχουμε την μανόσφαιρα. Κυριολεκτικά, αυτό θα μπορούσε απλά να σημαίνει χώρους στο διαδίκτυο όπου οι άνδρες μιλούν για τις ζωές των ανδρών. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει ομάδες πατέρων, φόρουμ διαζυγίων, υποστηρικτές της υγείας των ανδρών, ομάδες πρόληψης αυτοκτονιών, συζητήσεις με ραντεβού και επικριτές του φεμινισμού. Αρκετά ευρεία ομάδα, σωστά; Αλλά σπάνια παρουσιάζεται η λέξη. Αντίθετα, συνήθως περιβάλλεται από άλλες λέξεις: μισογυνισμός. Ριζοσπαστικοποίηση. Εξτρεμισμός. Η βία. Ξαφνικά ένας πατέρας που προσπαθεί να καταλάβει μια μάχη επιμέλειας και ένας βίαιος άνδρας που απειλεί γυναίκες μπορεί να τοποθετηθεί στο ίδιο δυσοίωνο εμπορευματοκιβώτιο. Μόλις επισυναφθεί η ετικέτα, ακόμη και η συνηθισμένη ανησυχία για τους άνδρες μπορεί να αρχίσει να φαίνεται ύποπτη. Το υποκείμενο μήνυμα είναι ότι οι άνδρες δεν αξίζουν συμπόνια.

Αλλά υπάρχει κάτι περίεργο εδώ. Πού είναι η ισοδύναμη λέξη για το τεράστιο δίκτυο πανεπιστημίων, φεμινιστικών οργανώσεων, ομάδων υπεράσπισης, ιδρυμάτων, κυβερνητικών υπηρεσιών, μέσων ενημέρωσης, νομικών οργανώσεων και ερευνητικών κέντρων που δημιουργούν και κυκλοφορούν φεμινιστικές ιδέες; Το δίκτυο αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο επιδραστικό. Ωστόσο, ως επί το πλείστον δεν κατονομάζεται. Και επειδή δεν κατονομάζεται, παραμένει σε μεγάλο βαθμό αόρατο. Το ονομάζω το Η φεμόσφαιρα. 

Μόλις το ονομάσετε, αρχίζεις να το βλέπεις.

Οι φεμινιστικές ιδέες δεν εμφανίζονται απλά από το πουθενά. Ερευνώνται. Χρηματοδοτείται. Δίδαξε. Επανειλημμένα. Προωθημένοι. Γραμμένο στην πολιτική. Μερικές φορές γραμμένες στο νόμο.

Άλλοι όροι κάνουν το ίδιο πράγμα ακόμα πιο καθαρά. Πάρτε καταναγκαστικό έλεγχο. Υπάρχει σίγουρα ένα τέτοιο πράγμα όπως ένα τρομερό πρότυπο κυριαρχίας και ελέγχου μέσα σε μια σχέση. Τι συμβαίνει όμως όταν η ιδέα ερμηνεύεται σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσω ενός φεμινιστικού φακού; Τότε μπορούμε να καταλήξουμε στη γνωστή ιστορία. Ισχυρός άνθρωπος. Ανίσχυρη γυναίκα. Η ελεγκτική του συμπεριφορά γίνεται μέρος ενός ευρύτερου συστήματος ανδρικής κυριαρχίας. Η ελεγκτική συμπεριφορά της μπορεί να ελαχιστοποιηθεί, να αγνοηθεί ή να εξηγηθεί ως αυτοπροστασία. Η ίδια συμπεριφορά; Διαφορετική ηθική ιστορία.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με την αντιπροσωπευτική βία. Ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί για καταστάσεις στις οποίες ένας άνδρας βλάπτει τα παιδιά ή άλλους ανθρώπους προκειμένου να βλάψει μια γυναίκα. Αυτή είναι τρομερή συμπεριφορά και σίγουρα αξίζει προσοχής. Αλλά σε χώρες όπως η Ισπανία, η έννοια έχει ενσωματωθεί ακόμη και στο νομικό πλαίσιο ως μορφή ανδρικής βίας κατά των γυναικών - χτίζοντας το φύλο του δράστη και θύμα στο επίσημο νόημα. Ο νόμος πάει μόνο με έναν τρόπο. Δεν υπάρχει τίποτα στο νόμο για μια μητέρα που να θυμώνει τα παιδιά της για να βλάψει τον άνδρα. Τίποτα. Αυτό παρόλο που γνωρίζουμε ότι οι μητέρες δολοφονούν τα παιδιά τους τόσο πολύ ή περισσότερο από τους πατέρες. Ο νόμος για την αντιπροσωπευτική βία φτάνει προ-φορτωμένος με την ιδεολογία - και οπλισμένος με περιφρόνηση για τους άνδρες και την αρρενωπότητα.

Έπειτα, υπάρχει έμφυλη βία. Η βία κατά μιας γυναίκας συχνά περιγράφεται ως βασισμένη στο φύλο ακόμη και όταν δεν γνωρίζουμε πραγματικά ότι το φύλο της ήταν ο λόγος που δέχτηκε επίθεση. Αλλά η βία εναντίον ενός ανθρώπου είναι πολύ λιγότερο πιθανό να λάβει την ίδια ετικέτα. Αυτό είναι ενδιαφέρον επειδή οι άνδρες είναι η πλειοψηφία των θυμάτων ανθρωποκτονιών και οι άνδρες συχνά αναμένεται να απορροφήσουν τον κίνδυνο ακριβώς επειδή είναι άνδρες. Αλλά κατά κάποιο τρόπο αυτό δεν ταιριάζει τόσο εύκολα. Για άλλη μια φορά, οι άνδρες παίρνουν πρακτορείο και οι γυναίκες θυματοποιούν. Οι άντρες κάνουν πράγματα. Τα πράγματα συμβαίνουν στις γυναίκες.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι αυτές οι λέξεις τελικά γίνονται μια μορφή κοινωνικού ελέγχου. Όχι ότι κάθε άτομο που τα χρησιμοποιεί προσπαθεί συνειδητά να ελέγξει τους άνδρες. Οι περισσότεροι δεν είναι.​ Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τι τους παρακινεί και απλά επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα που έχουν διδαχθεί – επιχειρήματα που ενισχύουν την αφήγηση που έχουν ήδη καταπιεί. Οι άνθρωποι τείνουν να επαναλαμβάνουν τη γλώσσα που ακούν από καθηγητές, δημοσιογράφους, θεραπευτές, συνηγόρους, φίλους και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι υποθέσεις απλά ταξιδεύουν μέσα στη λέξη. Αθόρυβα. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ακόμα εκεί.

Αυτές οι λέξεις βοηθούν να καθοριστεί αυτό που επιτρέπεται να πει ένας άνθρωπος. Πώς του επιτρέπεται να συμπεριφέρεται. Πόση εξουσία πρέπει να έχει. Πώς του επιτρέπεται να κατανοήσει τη δική του εμπειρία. Και τι θα συμβεί αν αντιταχθεί; Μπορεί να του πουν ότι είναι εύθραυστος. Τοξικό. Προνομιούχος. Μισογυνιστικό. Μέρος της μανόσφαιρας. Βλέπεις το πρόβλημα; Κάθε άμυνα μπορεί να γίνει μια ευκαιρία να εκτοξεύσει το επόμενο drone.

Τα drones μπορούν να μετατρέψουν: η ανδρική εμπιστοσύνη σε επικράτηση, ανδρική διαφωνία σε μισογυνισμό, αρσενικά όρια στον έλεγχο, αρσενικό πόνο σε ευθραυστότητα, αρσενικοί χώροι σε ριζοσπαστικοποίηση, ανδρική επιτυχία σε προνόμιο και γυναικεία επιθετικότητα σε απάντηση στην ανδρική εξουσία. Πρόσθες τίποτα; Η κατεύθυνση σπάνια αλλάζει. Οι άντρες χρειάζονται διόρθωση. Οι γυναίκες χρειάζονται προστασία. Οι άνθρωποι πρέπει να εγκαταλείψουν την εξουσία. Οι γυναίκες πρέπει να δίνονται περισσότερα. Τα κίνητρα των ανδρών αμφισβητούνται. Οι εμπειρίες των γυναικών επιβεβαιώνονται.

Και εδώ είναι το παράξενο κομμάτι. Αυτή η γλώσσα μας λέει συνεχώς ότι οι γυναίκες είναι ανίσχυρες, ενώ δίνουν τεράστια δύναμη στις γυναίκες και στους θεσμούς που ισχυρίζονται ότι ενεργούν για λογαριασμό τους. Το πρόσωπο που χαρακτηρίστηκε το θύμα λαμβάνει ηθική εξουσία. Είναι πιο πιθανό να γίνει πιστευτή. Προστατευμένος. Δικαιολογούνται. Το πρόσωπο που χαρακτηρίζεται ισχυρό λαμβάνει ηθική καχυποψία. Αναμένεται να ακούσει. Ομολογήστε. Κάντε ένα βήμα πίσω. Αλλαγή. Έτσι η ίδια η αδυναμία μπορεί να γίνει ένα είδος δύναμης.

Μόλις η θυματοποίηση φέρει αρκετή ηθική εξουσία, μπορεί να τερματίσει τα επιχειρήματα, να καταστρέψει τη φήμη, να επηρεάσει το νόμο, να ανακατευθύνει το δημόσιο χρήμα και να θέσει ένα ολόκληρο σεξ υπό υποψία. Και επειδή όλα αυτά γίνονται στο όνομα της βοήθειας προς την ανίσχυρη, γίνεται πολύ δύσκολο να αμφισβητηθεί. ​«Πώς τολμάς να αμφισβητείς να δίνεις βοήθεια στο αουτσάιντερ!» Αυτό μπορεί να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που κάνουν αυτές οι λέξεις. Κρύβουν την εξουσία ενώ τη χρησιμοποιούν.

Τώρα, οι λέξεις δεν είναι ποτέ εντελώς ουδέτερες. Και μερικές φορές μια νέα λέξη πραγματικά μας βοηθά να δούμε κάτι που μας είχε λείψει. Τίποτα κακό σε αυτό. Αλλά δεν πρέπει να γίνουμε λίγο καχύποπτοι όταν δεκάδες νέοι όροι φαίνεται να μας λένε την ίδια ηθική ιστορία; Οι άντρες έχουν δύναμη. Οι γυναίκες δεν το κάνουν. Οι άντρες κακοποιούν. Οι γυναίκες βλάπτονται. Οι άντρες χρειάζονται όρια. Οι γυναίκες χρειάζονται εξουσία.

Κάποια στιγμή, πρέπει να αναρωτηθούμε αν περιγράφουμε την πραγματικότητα ή απλώς εφαρμόζουμε την ίδια θεωρία ξανά και ξανά. Όταν το συμπέρασμα έρχεται πριν από τα αποδεικτικά στοιχεία, δεν ασχολούμαστε πλέον με απλή περιγραφή. Έχουμε να κάνουμε με λέξεις που φτάνουν προφορτωμένοι με ιδεολογία - και οπλισμένοι με περιφρόνηση για τους άνδρες και την αρρενωπότητα.

Έτσι, την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μία από αυτές τις λέξεις, ίσως να σταματήσει για ένα λεπτό. Ρωτήστε αν η λέξη χρησιμοποιείται ως όπλο. Ρωτήστε αν φέρει μια υποκείμενη περιφρόνηση για τους άνδρες. Ρωτήστε αν έχουν συμπόνια για τους άνδρες και τα αγόρια. Αυτό θα τους σταματήσει στα ίχνη τους και θα τους δείτε να ψεύδονται για λέξεις που δείχνουν πόση συμπόνια έχουν για τους άνδρες και τα αγόρια. Μόλις εξουδετέρωσες ένα επιθετικό drone.

Μπράβο.

Οι άντρες είναι καλοί.

Ευχαριστώ για την ανάγνωση MenAreGood Substack! Αυτή η ανάρτηση είναι δημόσια, οπότε μη διστάσετε να το μοιραστείτε.

ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

During a recent video, I described feminist buzzwords as being something like attack drones. The more I think about it, the more I like the comparison.

An attack drone does not arrive to look around and figure out what happened. It has already been programmed. It knows what the target looks like. It knows who the enemy is before it ever gets there.

A lot of feminist buzzwords work the same way. They don’t just describe something that happened. They arrive with a theory already attached to them. Who has the power? Who is the victim? Who should be believed? Who needs to change? Usually the answer is already built in.

The man has power. His power is suspect. The woman lacks power. She is harmed by what he has done. So the word is doing quite a bit more than simply describing behavior. The verdict is built into the word. Every feminist buzzword arrives preloaded with ideology—and armed with disdain for men and masculinity.

Take mansplaining. Certainly a few men may explain things in an arrogant or condescending way. Women do too. We already had perfectly good words for that sort of behavior: patronizing, condescending, arrogant, rude. But mansplaining adds something. Now the man’s sex is part of the offense.

The word suggests that he is acting this way because he considers himself superior and makes the assumption that being male makes him more knowledgeable or more important. But do we know that? Did she misunderstand his intentions? Does he talk this way to everyone? Was he simply trying to help? Before we have looked at any of that, the drone has already found its target. The behavior has been gendered. The motive has been supplied. The verdict is in. The buzzword arrived preloaded with ideology—and armed with disdain for men and masculinity.

Now take toxic masculinity. Some men behave badly. A small minority may be violent or reckless. But once those behaviors are placed under the heading of toxic masculinity, something else happens. Masculinity itself gets ​blamed and dragged into the mud.

The term suggests that these behaviors are an integrated part of masculinity and that men need to learn a different relationship to their own nature. Such a global generalization ignores all the demands placed on men. Provide. Protect. Compete. Take risks. Endure pain. Stay useful under pressure. Those parts of masculinity are usually welcomed when other people benefit from them.

A man works sixty hours a week to support his family? Good. He walks into danger to protect someone? Good. He pushes through pain because other people depend on him? Good. But when some men buckle under those same demands, the whole of masculinity can suddenly become toxic. Why? That is what the term does: it not only describes harmful behavior but directs us to blame masculinity itself—while diverting attention from the pressures, circumstances, and unmet needs that may have helped produce the behavior.

Male privilege carries a similar load. It trains us to notice the man’s advantages and ignore his disadvantages. We see the male CEO. We don’t see the male roofer, the foot soldier, the prisoner, the homeless man, the suicide victim, or the father who has lost his children.

A man’s success can be explained partly by privilege. His suffering is much more likely to be explained by his choices. Notice the difference? His suffering is his fault, while his success is due to his privilege. When judging men as a group, the term directs our attention upward, toward the men with the most wealth, status, and power. When judging women, it directs our attention downward, toward those facing the greatest hardship. Struggling men and successful women quietly disappear from the picture. And this can happen even when the particular woman standing in front of us has more education, more money, more institutional support, and more social credibility than the particular man. The theory can still tell us he has the power and she does not. At that point, the theory has become more important than the people standing right in front of us. The buzzword male privilege arrived preloaded with ideology—and armed with disdain for men and masculinity.

Fragile masculinity is a clever drone. Why? Because disagreement itself can become proof. Suppose a man objects to being mocked or stereotyped. His objection can be taken as evidence that his masculinity is fragile. What if he stays silent? Then there is no challenge. What if he speaks up? Now he has proved the accusation. Heads she wins. Tails he loses. The term doesn’t invite a response. It shuts ​it down.

Then we have the manosphere. Taken literally, this could simply mean internet spaces where men talk about men’s lives. That could include fathers’ groups, divorce forums, men’s health advocates, suicide-prevention groups, dating discussions, and critics of feminism. Pretty broad group, right? But that is rarely how the word is presented. Instead it is usually surrounded by other words: Misogyny. Radicalization. Extremism. Violence. Suddenly a father trying to understand a custody battle and a violent man threatening women can be placed in the same ominous container. Once the label has been attached, even ordinary concern for men can begin to look suspicious. The underlying message is that men don’t deserve compassion.

But there is something odd here. Where is the equivalent word for the huge network of universities, feminist organizations, advocacy groups, foundations, government agencies, media outlets, legal organizations, and research centers that create and circulate feminist ideas? That network is far larger and far more influential. Yet it mostly goes unnamed. And because it goes unnamed, it stays largely invisible. I call it the femosphere. Once you name it, you start to see it.

Feminist ideas do not simply appear out of nowhere. They are researched. Funded. Taught. Repeated. Promoted. Written into policy. And sometimes written into law.

Other terms do the same thing even more clearly. Take coercive control. There is certainly such a thing as a terrible pattern of domination and control inside a relationship. But what happens when the idea is interpreted almost entirely through a feminist lens? Then we can end up with the familiar story. Powerful man. Powerless woman. His controlling behavior becomes part of a larger system of male domination. Her controlling behavior may be minimized, ignored, or explained as self-protection. Same behavior? Different moral story.

Something similar happens with vicarious violence. The term has been used for situations in which a man harms children or other people in order to hurt a woman. That is terrible behavior and certainly deserves attention. But in countries such as Spain, the concept has even been incorporated into the legal framework as a form of male violence against women—building the sex of the perpetrator and victim into the official meaning. The law only goes one way. There is nothing in the law about a mother victimizing her children to hurt the man. Nothing. This even though we know that mothers murder their children as much or more than fathers. The vicarious violence law arrives preloaded with ideology—and armed with disdain for men and masculinity.

Then there is gender-based violence. Violence against a woman is often described as gender-based even when we do not actually know that her sex was the reason she was attacked. But violence against a man is far less likely to receive the same label. This is interesting because men are the majority of homicide victims and men are often expected to absorb danger precisely because they are men. But somehow that doesn’t fit quite as easily. Once again, men get agency and women get victimhood. Men do things. Things happen to women.

This is why I think these words eventually become a form of social control. Not that every person using them is consciously trying to control men. Most aren’t.​ Most are unaware of what motivates them and simply repeat the arguments they have been taught—arguments that reinforce the narrative they have already swallowed. People ​tend to repeat the language they hear from professors, journalists, therapists, advocates, friends, and social media. The assumptions just travel along inside the word. Quietly. But the effect is still there.

These words help define what a man is allowed to say. How he is allowed to behave. How much authority he should have. How he is permitted to understand his own experience. And what happens if he objects? He may be told he is fragile. Toxic. Privileged. Misogynistic. Part of the manosphere. Do you see the problem? Every defense can become an opportunity to launch the next drone.

The ​drones can turn: male confidence into dominance; male disagreement into misogyny; male boundaries into control; male suffering into fragility; male spaces into radicalization; male success into privilege; and female aggression into a response to male power. Notice anything? The direction rarely changes. Men need correction. Women need protection. Men should give up power. Women should be given more. Men’s motives are questioned. Women’s experiences are affirmed.

And here is the strange part. This language keeps telling us that women are powerless while giving enormous power to women and to the institutions claiming to act on their behalf. The person labeled the victim receives moral authority. She is more likely to be believed. Protected. Excused. The person labeled powerful receives moral suspicion. He is expected to listen. Confess. Step back. Change. So powerlessness itself can become a kind of power.

Once victimhood carries enough moral authority, it can end arguments, destroy reputations, influence law, redirect public money, and place an entire sex under suspicion. And because all of this is being done in the name of helping the powerless, it becomes very difficult to question. ​”How dare you question giving help to the underdog!” That may be one of the most important things these buzzwords do. They hide power while using it.

Now, words are never completely neutral. And sometimes a new word really does help us see something we had missed. Nothing wrong with that. But shouldn’t we get a little suspicious when dozens of new terms all seem to tell us the same moral story? Men have power. Women do not. Men abuse. Women are harmed. Men need limits. Women need authority.

At some point, we have to ask whether we are describing reality or simply applying the same theory over and over again. When the conclusion comes before the evidence, we are no longer dealing with simple description. We are dealing with buzzwords arriving preloaded with ideology—and armed with disdain for men and masculinity.

So the next time one of these words appears, maybe stop for a minute. Ask if the word is being used as a weapon. Ask if it carries an underlying disdain for men. Ask if they have any compassion for men and boys. That one will stop them in their tracks and you will see them fumble for words that show how much compassion they have for men and boys. You have just neutralized an attack drone.

Well done.

Men are good.

Thanks for reading MenAreGood Substack! This post is public so feel free to share it.

ΠΗΓΗ menaregood.substack.com

Accountability? For more mantoons like this one visit menaregood substack. pic.twitter.com/Dc5nnIemUQ

— Tom Golden | Men Are Good (@trgolden) September 12, 2026

Presumed Innocent?

MenAreGood Substack pic.twitter.com/1BEFx8Te25

— Tom Golden | Men Are Good (@trgolden) September 5, 2026

Faceof... 

Feminist Buzzwords as Attack Drones? https://t.co/Vrdgly4snp
yes, they come preloaded with a misandrist verdict pic.twitter.com/ZbuBVClpYf

— Tom Golden | Men Are Good (@trgolden) September 15, 2026