Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε κάτι που σπάνια συναντάς: μπορούσε να μιλήσει στους νέους χωρίς να τους μιμείται και χωρίς να τους κουνά το δάχτυλο. Δεν προσπάθησε να γίνει «μοντέρνος»· επέλεξε να γίνει αληθινός.
Λόγος χωρίς απόσταση
Στις ομιλίες του προς μαθητές και φοιτητές, δεν έκρυβε τις δυσκολίες της ζωής. Μιλούσε για φόβο, αποτυχία, μοναξιά — αλλά και για ελπίδα, νόημα, προοπτική. Έδινε χώρο στις ερωτήσεις, όχι μόνο στις απαντήσεις.
«Μην φοβηθείτε να ονειρευτείτε. Ο Θεός δεν σας θέλει μικρούς.»
Χιούμορ και αυθεντικότητα
Ο λόγος του δεν ήταν ποτέ ξύλινος. Δεν δίσταζε να πει ανέκδοτα,
να γελάσει με τον εαυτό του, να σπάσει τον «πάγο».
Οι νέοι δεν ένιωθαν ότι μιλούν με έναν ιεράρχη, αλλά με έναν άνθρωπο που
τους καταλάβαινε.
Δεν φοβήθηκε να δείξει αδυναμίες, γιατί ήξερε ότι μόνο έτσι μπορείς να μιλήσεις στην καρδιά του άλλου.
Παρουσία μέσα στον κόσμο τους
Δεν περίμενε τους νέους να έρθουν στην Εκκλησία· πήγε ο ίδιος σε αυτούς: σχολεία, πανεπιστήμια, πολιτιστικούς χώρους. Έδειξε ότι η πίστη μπορεί να σταθεί δίπλα στον σύγχρονο άνθρωπο χωρίς να τον ακυρώνει.
Εμπιστοσύνη, όχι φόβος
Δεν καλλιέργησε ενοχές. Μιλούσε για αγάπη, επιλογή,
ελευθερία.
Για εκείνον, ο νέος άνθρωπος δεν ήταν «πρόβλημα», αλλά ελπίδα.
Σε μία από τις πιο γνωστές φράσεις του προς τους νέους είπε:
«Ελάτε όπως είστε. Η Εκκλησία δεν είναι για τους τέλειους, αλλά για εκείνους που παλεύουν.»
Με αυτή τη φράση κατέρριψε το στερεότυπο της “κλειστής” Εκκλησίας. Έδειξε ότι ο δρόμος της πίστης δεν αρχίζει από τελειότητα, αλλά από αλήθεια.
Προσωπική μνήμη
Πολλοί νέοι θυμούνται ακόμη τη ζεστασιά στο βλέμμα του,
το χαμόγελο, την αίσθηση ότι κάποιος τους έπαιρνε στα σοβαρά.
Αυτό δεν διδάσκεται — είναι χάρισμα.
Ο Χριστόδουλος δεν είδε τους νέους ως μέλλον της Εκκλησίας — τους είδε ως παρόν της. Και γι’ αυτό τον άκουσαν.
Συνεχίζεται στο Μέρος Ε’: Το τέλος και η παρακαταθήκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου