Του Ιωάννου Καζαζάκη
Εκπαιδευτικού Μ.Ε. - Φυσιοθεραπευτού
Η προσχεδιασμένη εισβολή των Τουρκομογγόλων στην Κύπρο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1974 , καί η παράνομη κατοχή του 38% τού εδάφους τής Μεγαλονήσου, αποτελεί ένα έγκλημα γιά το οποίο ακόμη δέν έχουν βρεί δικαίωση οι Κύπριοι.
Κατά την εισβολή αυτή ηττήθηκαν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες προδόθηκαν από την ηγεσία τους, έτσι αυτό το πλήρωσαν οι Έλληνες της Κύπρου αλλά και πολλοί Έλληνες στρατιώτες, υπαξιωματικοί και αξιωματικοί. Σύμφωνα με μαρτυρίες η απόβαση των Τούρκων θα μπορούσε άνετα να γίνει μιά ήττα γι’ αυτούς, αν τα Ελληνικά υποβρύχια και τα αεροπλάνα Fantom F-4 πού ήταν ανώτερα από τα τουρκικά βύθιζαν τον αποβατικό στόλο των Τούρκων. Εμποδίστηκαν από την στρατιωτική ηγεσία καί αργότερα από τούς πολιτικούς. Δεν είναι τυχαίο το γιατί δεν ανοίγει ο Φάκελος τής Κύπρου.
Ανάμεσα στους ήρωες πού πολέμησαν στην Κύπρο , έθεσαν πάνω από τη ζωή τους την προάσπιση της πατρίδας και έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδας ήταν και ο Λοχαγός Νικόλαος Κατούντας πού πολέμησε ως άλλος Λεωνίδας σε μια άνιση μάχη στην Κερήνεια,καλύπτοντας μέχρι και τον τελευταίο στρατιώτη.
Ο Λοχαγός Καταδρομών Νικόλαος Κατούντας γεννήθηκε στην Πάτρα το 1943. Ήταν απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και τής Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μεγάλωσε στην Αγία Τριάδα στην Πάτρα, σε μία επταμελή οικογένεια. Ο πατέρας του Παναγιώτης Κατούντας είχε καταγωγή από το χωριό Παναγιά της επαρχίας Δημητσάνας και δούλευε στο εργοστάσιο Πραπόπουλου στην Πάτρα. Η μητέρα του Σωτηρία Αραβαντινού είχε καταγωγή από το Ληξούρι. Έμεναν σε ένα σπίτι πίσω από την Αγία Τριάδα, όπου και μεγάλωσαν τα πέντε παιδιά τους: Ιωάννη, Μιμίκα, Μαρία, Νικόλαο, Χρήστο.
Τά δύσκολα χρόνια τής Κατοχής ο πατέρας του Νικόλαου, γιά να εξασφαλίσει τα απαραίτητα γιά την οικογένειά του, διακινδυνεύοντας έφτιαχνε σε αποστακτήρα φαρμακευτικό οινόπνευμα και προμήθευε κάποια φαρμακεία. Μετά την Κατοχή τα χρόνια ήταν εξίσου δύσκολα. Η γειτονιά της Αγίας Τριάδας ήταν γεμάτη από ζωή και φωνές παιδιών από το παιχνίδι. Τα καλοκαίρια, επειδή η μητέρα του έπασχε από αθριτικά νοίκιαζαν στον Αλισσό Αχαϊας ένα σπιτάκι κοντά στη θάλασσα γιά να κάνει θεραπευτικά αμμόλουτρα. Ο Νίκος με τα αδέρφια του έκαναν ένα λάκκο όπου η μητέρα του θα έκανε τα αμμόλουτρα. Ο αδελφός του Γιάννης έλαβε μέρος στον πόλεμο τής Κορέας και γύρισε πίσω σώος.
Ο Νίκος τελείωσε με τούς αδελφούς του το Γ΄εξατάξιο Γυμνάσιο Πατρών. Και τα τρία αγόρια τής οικογένειας ακολούθησαν στρατιωτική καριέρα. Ο Γιάννης σπούδασε στη Σχολή Ικάρων, Ο Νίκος στη Σχολή Ευελπίδων και στη Νομική Σχολή Αθηνών και ο Χρήστος στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή. Ο Νίκος μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Ευελπίδων φοίτησε σε διάφορα σχολεία, όπως:
· Στρατιωτική Σχολή Σωματικής Αγωγής
· Σχολή Πεζικού.
· Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ανορθόδοξου Πολέμου.
· Σχολή Αλεξιπτωτιστών.
· Σχολείο Καταδρομών – Rangers.
· Κέντρο χιονοδρόμων.
· Στρατιωτική Σχολή ξένων γλωσσών.
Την εποχή πού υπηρετούσε στο κέντρο εκπαίδευσης πεζικού,είχε γνωρίσει τη μετέπειτα συζηγό του τη Σταυρούλα. Έπειτα από λίγους μήνες ακολούθησε ο αρραβώνας και στη συνέχεια ο γάμος τους. Από το γάμο τους απέκτησαν δύο κόρες. Η μία ήταν περίπου 10 μηνών όταν ο Κατούντας πήγε στην Κύπρο και η άλλη γεννήθηκε τρείς μήνες μετά την απόβαση των Τούρκων.
Το 1973 μετατέθηκε στην Κύπρο στην 33η Μοίρα Καταδρομών ως διοικητής Λόχου. Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Τούρκων ο Κατούντας έλαβε μέρος στην επιχείρηση κατάληψης τού φρουρίου του Αγίου Ιλαρίωνα, η οποία ξεκίνησε τη νύχτα τής 20ης Ιουλίου 1974.
Αυτή ήταν και η πιό κομβική μάχη τού ηρωϊκού λοχαγού. Ο λόχος του πέτυχε σημαντικά πλήγματα στους Τούρκους. Κατόρθωσε μάλιστα, να καταλάβει το ύψωμα Πετρομούθκια. Όμως το πρωινό της 22ας Ιουλίου, ενώ είχε συμφωνηθεί να αρχίσει η εκεχειρία στην Κύπρο, ο Κατούντας διατάχθηκε να εξαλείψει με το λόχο των 62 καταδρομέων του, το προγεφύρωμα των Τούρκων στον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας.
Εκεί μαχόταν το 251 Τάγμα Πεζικού με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Πεζικού Παύλο Κουρούπη. Ο Κατούντας έλαβε τότε εντολή από τον συνταγματάρχη Κων/νο Κομπόκη, διοικητή των μονάδων καταδρομών στην Κύπρο και υπαρχηγό τού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, να πάει να υπερασπιστεί την Κερύνεια. Επρόκειτο για μια αποστολή θανάτου. Αυτό γιατί δεν στάλθηκαν ποτέ ενισχύσεις, την ίδια στιγμή πού οι τουρκικές αποβατικές δυνάμεις αριθμούσαν περίπου 1.200 άνδρες. Διέθεταν επίσης υποστήριξη από την αεροπορία, πυρά πυροβολικού και άρματα μάχης. Η Ελλάδα ενώ είχε υπεροπλία ένατι των Τούρκων σε αεροπορία και ναυτικό δεν έστειλε ενισχύσεις.
Ο Κατούντας αν και ήταν κουρασμένος και άυπνος από τίς μάχες στα βουνά τής οροσειράς τού Πενταδάκτυλου, ξεκίνησε με τούς άνδρες του για να υπερασπιστεί την Κερύνεια. Εκεί είδε τμήματα τού 251 Τάγματος Πεζικού να οπισοχωρούν. Τότε ρώτησε ένα στρατιώτη: `` Πού είναι ο εχθρός; ‘’ Ο στρατιώτης τού απάντησε: `` Είναι πάρα πολλοί, πάρα πολλοί. Καλύτερα να φύγετε. Το δικό μας τάγμα διαλύθηκε ‘’ Ο Κατούντας τότε τού απάντησε όπως οι αρχαίοι Σπαρτιάτες: `` Δεν σε ρώτησα πόσοι είναι οι εχθροί, αλλά πού είναι ‘’ και συνέχισε: `` Οι μανάδες της Κύπρου θα μαυροφορεθούν και δεν θέλω να είναι δικές σας ‘’.
Ο Κατούντας στη συνέχεια διατάχθηκε να συμπτυχθεί και κατόπιν να αναπτυχθεί σε ανοικτό πεδίο ώστε να συγκρατήσει τούς πολύ περισσότερους εισβολείς. Το κατόρθωσε όσο καλύτερα μπορούσε, προσπαθώντας να αποτρέψει τη διαπλάτυνση τού εχθρικού προγεφυρώματος.
Όμως οι ελπίδες πού είχε να σταλούν ενισχύσεις με άρματα και πυροβόλα σιγά – σιγά έσβυσαν. Ο λόχος του, περικυκλωμένος από τουρκικά άρματα μάχης, εισήλθε σε μια χαράδρα. Εκεί δεχόταν καταιγιστικά πυρά. Ο Κατούντας, αν και τραυματισμένος στο πόδι, προσπαθούσε να εμψυχώσει τούς καταδρομείς του φωνάζοντας: << Θάρρος παιδιά >>. Γρήγορα όμως κατάλαβε ότι ο πολυάριθμος εχθρός δεν μπορούσε να νικηθεί με τα μέσα πού διέθετε.
Τότε αποφάσισε και έδιωξε τούς στρατιώτες του από κοντά του, για να τούς σώσει, κί έμεινε μόνος του να πολεμήσει μέχρις εσχάτων. Στο βιβλίο ( Εκδόσεις Ινφογνώμων ) ο αδερφός του Κατούντα, Χρήστος, αναφέρει: << Η αγωνία μου για τον αδελφό μου φούντωσε. Δυστηχώς, ο λόχος του βρέθηκε μπροστά σε μεγάλο αριθμό τεθωρακισμένων πού προέλαυναν προς την Κερύνεια. Πολέμησαν ηρωικά, αλλά βλέποντας ότι η μάχη ήταν άνιση και γιά να μη χαθούν όλοι, διέταξε τούς στρατιώτες του να κάνουν έξοδο και να διασπαρθούν γιά να σωθούν όσοι περισσότεροι μπορούσαν >>
Ο Χαράλαμπος Κυρίλλου ήταν ο τελευταίος άνθρωπος πού είδε τον Κατούντα. Λέει τα ακόλουθα: << Εγώ και ο λοχαγός καλύπταμε τούς υπόλοιπους για έξοδο από τη χαράδρα μέχρι να βγεί και ο τελευταίος. Μείναμε στο τέλος μόνοι μας. Μου είπε να φύγω και ότι θα με καλύπτει. Έφυγα. Ήταν η τελευταία φορά πού είδα το Λοχαγό μου >>.
Το 2008, με Προεδρικό Διάταγμα, ο Κατούντας έτυχε τιμητικής προαγωγής στο βαθμό τού αντιστρατήγου. Το όνομά του φέρουν διάφοροι οδοί και λεωφόροι σε Ελλάδα και Κύπρο και ένα στρατόπεδο στη Χίο. Επίσης έχουν φιλοτεχνηθεί προτομές και ανδριάντες προς τιμήν του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου