Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Bad Choices, Anger, and Mental Illness (Κακές επιλογές, θυμός και ψυχική ασθένεια)


Activists conduct a topless blockade at a UK air base to highlight the important connections between bare breasts, militarism, and “climate chaos.” (Ακτιβιστές πραγματοποιούν έναν αποκλεισμό με γυμνά στήθη σε μια αεροπορική βάση του Ηνωμένου Βασιλείου για να τονίσουν τις σημαντικές συνδέσεις μεταξύ των γυμνών στήθη, του μιλιταρισμού και του «κλιματικού χάους».)

Disturbed women cannot create a sane movement (Διαταραγμένες γυναίκες δεν μπορούν να δημιουργήσουν ένα λογικό κίνημα)

Janice Fiamengo

Παρελαύνοντας με μάσκες, αποκαλύπτοντας το στήθος τους για να σώσουν τη γη, πολεμώντας με πράκτορες της ICE, δηλώνοντας «αηδιαστικές», οι φεμινίστριες γυναίκες σήμερα είναι αυταπόδεικτα οι λιγότερο ικανοποιημένες και πιο κακοήθεις γυναίκες στην Αμερική , απορροφημένες στην ιδιότητα του θύματος, καταναλωμένες από την πολιτική της απελπισίας και βιώνουν υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης (και αντίστοιχης χρήσης αντικαταθλιπτικών ) από τις μη φεμινίστριες γυναίκες.

Είναι λογικό να συμπεράνουμε ότι ο φεμινισμός προκαλεί γυναικεία δυστυχία ενθαρρύνοντας την αχαριστία, την παράνοια και την απερίσκεπτη οργή .

Οι ίδιες οι φεμινίστριες έχουν κατά καιρούς επισημάνει τα υπερβολικά, συχνά άθλια, αποτελέσματα του ευαγγελίου της δυσαρέσκειας: τις αυτοκτονίες, την κατάθλιψη, τη βία, την υστερία και τις διαταραγμένες ζωές πολλών από τις φωστήρες τους.
Η Μαίρη Γούλστονκραφτ έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας αφότου διαλύθηκε ο σύντροφός της με ελεύθερο έρωτα. Η σουφραζέτα Έμελιν Πάνκχερστ παρείχε συμβουλές και ενεπλάκη σε δολοφονική πολιτική βία . Η Βιρτζίνια Γουλφ πνίγηκε αφού υπέφερε από σοβαρή ψυχική ασθένεια για μεγάλο μέρος της ζωής της. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ έχασε την άδεια διδασκαλίας για σεξουαλική κακοποίηση με μια φοιτήτρια. Η Βαλερί Σολάνας επιχείρησε να δολοφονήσει τουλάχιστον τρεις άνδρες αφού έγραψε ένα φυλλάδιο που συνιστούσε τη δολοφονία ανδρών. Η Μπέτι Φρίνταν βάσισε ολόκληρη τη δημόσια καριέρα της σε αποδεδειγμένα ψέματα . Η Ελίζαμπεθ Γκουλντ Ντέιβις αυτοκτόνησε αφού ολοκλήρωσε ένα βιβλίο για την ηθική ανωτερότητα των γυναικών. Η Άντρεα Ντουόρκιν ήταν σχεδόν σίγουρα μυθιστοριογράφος βιασμών . Η Σουλάμιθ Φάιρστοουν παθαίνει σχιζοφρένεια. Η Ζερμέν Γκριρ υποστήριζε το σεξ με αγόρια στην εφηβεία . Η Μαίρη Ντέιλι δεν επέτρεπε στους άνδρες φοιτητές να παρακολουθήσουν τα μαθήματα γυναικείων σπουδών της στο τελευταίο έτος του μαθήματος . Η Φίλις Τσέσλερ (για την οποία θα μιλήσουμε περισσότερα αργότερα) υπερασπίστηκε μια γυναίκα κατά συρροή δολοφόνο . Η Μόνα Ελταχάουι καυχιόταν ότι χτύπησε έναν άνδρα σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης . Αυτές και πολλές άλλες φεμινίστριες ηγέτιδες δεν είναι αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι θα πρότειναν ως πρότυπα για τις κόρες τους.

Ωστόσο, οι φεμινίστριες σχολιαστές δικαιολογούν τις τραγικές επιλογές και τις καταστροφικές συμπεριφορές των γυναικών, κατηγορώντας την κοινωνία. Ο πειρασμός να βλέπουμε και όμως να μην βλέπουμε, να κατηγορούμε οτιδήποτε άλλο εκτός από μια παθογόνο ιδεολογία, ήταν ακαταμάχητος για τις περισσότερες φεμινίστριες αναλυτές.

Πρωτοπόροι της Δυσαρέσκειας


Η σουφραζέτα Έμελιν Πάνκχερστ, μαχητική ηγέτιδα της Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης Γυναικών, χρησιμοποίησε συναισθηματική ρητορική για να δικαιολογήσει μια εκστρατεία βομβαρδισμών και εμπρησμών σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο τα χρόνια λίγο πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όταν η Βρετανίδα συγγραφέας Wilma Meikle δημοσίευσε το βιβλίο της « Προς έναν Λογικό Φεμινισμό» το 1917, ο τίτλος ακουγόταν με μια χιουμοριστική θλιβερή χροιά. «Ενώ υπάρχει ακόμα χρόνος για μετάνοια», έγραψε η Meikle στο πρώτο κεφάλαιο, «ας ομολογήσουμε ταπεινά και με δάκρυα στα μάτια ότι όλα όσα έγιναν και ακυρώθηκαν από τις προπολεμικές φεμινίστριες δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια τεράστια σοδειά γυναικείας άγριας βρώμης» (σελ. 14). Εδώ, φαινόταν, υπήρχε μια ειλικρινής, απέριττη αφήγηση του πρώιμου φεμινισμού από κάποια που τον βίωσε από πρώτο χέρι και δεν ήταν διατεθειμένη, παρά το γεγονός ότι ήταν η ίδια αφοσιωμένη φεμινίστρια, να συγκαλύψει τους στόχους ή τις μεθόδους του .

Σε κάποιο βαθμό, το βιβλίο ανταποκρίνεται στις πνευματώδεις πρώτες σελίδες του, αποκαλύπτοντας μια πλευρά του φεμινισμού του Πρώτου Κύματος που οι περισσότεροι σχολιαστές -ακόμα και οι αντιφεμινιστές- σπάνια συζητούν. Έχουμε την τάση να φανταζόμαστε τις φεμινίστριες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα ψήφου ως μετριοπαθείς γυναίκες, με πολιτικό πνεύμα και λογικές , λιγότερο επιρρεπείς στην αντιανδρική μεγαλοπρέπεια και την παραστατική οργή από ό,τι οι μεταγενέστερες γενιές.

Στην αφήγηση του Meikle, η οργή και η μεγαλοπρέπεια φαίνονται, τουλάχιστον σε δελεαστικές στιγμές. Ο Meikle αναφέρει, για παράδειγμα, το δημοφιλές φυλλάδιο της Christabel Pankhurst με τίτλο «Η Μεγάλη Μάστιγα και Πώς να την Τερματίσετε» (1913), το οποίο υπερέβαλε υπερβολικά τον αριθμό των βρετανικών νοικοκυριών που είχαν μολυνθεί από αφροδίσια νοσήματα, προκειμένου να κατηγορήσει τους Βρετανούς άνδρες για την υποτιθέμενη διεστραμμένη σεξουαλικότητά τους. «Θα ήταν δύσκολο να ανακαλύψουμε μια πιο μονόπλευρη έκκριση», σημείωσε ξηρά ο Meikle.

Πάρα πολλοί υποστηρικτές του δικαιώματος ψήφου, παραδέχτηκε, «θεωρούσαν την πλειοψηφία των ανδρών ως συνειδητούς και εκούσιους καταπιεστές» και «δεν έβλεπαν στο σεξ τίποτα άλλο παρά υποβάθμιση για τις γυναίκες» (σελ. 88). Σε μια εποχή που η φτώχεια και η οικονομική εξάρτηση ήταν τα κύρια προβλήματα των γυναικών, όπως πίστευε η Meikle, η αντιανδρική και αντισεξουαλική ρητορική διέσπερνε άσκοπο φόβο και παράνοια.

Αλλά αυτά δεν ήταν αρκετά, για τη Meikle, για να ακυρώσουν το κίνημα, καθώς δεν μπορούσε να εγκαταλείψει το πνεύμα του φεμινισμού, την συναρπαστική υπόσχεση και το πάθος του. Με περισσότερη εμπειρία και ευκαιρίες, ισχυρίστηκε, μια νεότερη γενιά φεμινιστριών θα μάθαινε από τα λάθη των προηγούμενων ηγετών.

Η Meikle εξήρε τον φεμινιστικό ηρωισμό συγκρίνοντας μεμονωμένες σουφραζέτες, ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους λάθη και τις λανθασμένες ανησυχίες τους, με τη Βρετανίδα ηρωίδα Edith Cavell, νοσοκόμα στον Μεγάλο Πόλεμο που εκτελέστηκε από τις γερμανικές αρχές το 1915 επειδή βοήθησε εκατοντάδες στρατιώτες να δραπετεύσουν από το γερμανοκρατούμενο Βέλγιο.

«Όπως ακριβώς η μνήμη του θανάτου της Edith Cavell θα τιμάται πάντα από τους συμπατριώτες της και θα θεωρείται ένδοξη για τη γυναικεία φύση», ραψωδούσε η Meikle, «έτσι και οι μελλοντικές αιώνες θα θεωρούν ασήμαντο το γεγονός ότι η μαχητικότητα ήταν γελοία και άχρηστη, ενώ οι ίδιοι οι αγωνιστές συχνά αποτελούσαν τόσο εξευγενιστικό παράδειγμα γυναικείας αντοχής και θυσίας» (σελ. 19).

Στην πραγματικότητα, οι μαχητικές πράξεις που συγχώρεσε η Meikle δεν έμοιαζαν καθόλου με εκείνες της Edith Cavell. Η Cavell ήταν μια ευσεβής Χριστιανή που έδρασε θυσιαστικά για να σώσει τους άλλους. Οι σουφραζέτες, τροφοδοτούμενες από ένα άγριο σύμπλεγμα μαρτύρων, έθεσαν σε κίνδυνο τις ζωές και τα μέσα διαβίωσης των Βρετανών συμπατριωτών τους κατά τη διάρκεια ετών μιας ολοένα και πιο ριζοσπαστικής προπολεμικής τρομοκρατικής εκστρατείας που ήταν χειρότερη από «άχρηστη».

Όπως περιγράφεται λεπτομερώς από τον Simon Webb στο βιβλίο The Suffragette Bombers: Britain's Forgotten Terrorists (Οι βομβιστές των σουφραζετών: Οι ξεχασμένοι τρομοκράτες της Βρετανίας) , μέλη της μαχητικής Γυναικείας Πολιτικής και Κοινωνικής Ένωσης έσπασαν βιτρίνες καταστημάτων, έβαλαν φωτιά σε γραμματοκιβώτια, ανατίναξαν κτίρια και επιτέθηκαν σωματικά σε πολιτικούς και αστυνομικούς σε μια αυτο-δραματοποιημένη διαμαρτυρία για το δικαίωμα ψήφου. Φυλακισμένες κατά εκατοντάδες για την παρανομία τους, κέρδισαν κακή φήμη και δημόσια συμπάθεια μέσω απεργιών πείνας και αντίστασης στην αναγκαστική σίτιση.

Μία από αυτές, η Έμιλι Ντέιβισον, έδωσε τη ζωή της στην εξέγερση και τιμήθηκε ως σαχίντ για το δικαίωμα ψήφου το 1913, αφού έτρεξε στην πίστα αγώνων στο Epsom Derby, όπου ποδοπατήθηκε κάτω από τις οπλές του αλόγου του βασιλιά, του Άνμαρ. Με αυτόν τον τρόπο, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή πολλών αναβατών και των αλόγων τους, προκαλώντας μακροχρόνιο τραυματισμό και ψυχική οδύνη στον αναβάτη του Άνμαρ, Χέρμπερτ Τζόουνς.

Ο αναβάτης Χέρμπερτ Τζόουνς τραυματίστηκε όταν το άλογό του έκανε τούμπα και προσγειώθηκε πάνω του ως αποτέλεσμα της ορμής της Έμιλι Ντέιβισον στην πίστα αγώνων.

Κανείς δεν είναι σίγουρος αν η Ντέιβισον σκόπευε να αυτοκτονήσει ή απλώς να τραβήξει την προσοχή του κοινού κολλώντας ένα κασκόλ ή μια σημαία σουφραζέτας στο χαλινάρι του αλόγου. Σε κάθε περίπτωση, ήταν μια απερίσκεπτη ενέργεια. Αλλά αντί να εκφράσουν τη λύπη τους για τον ανόητο ζήλο της Ντέιβισον, οι ηγέτες των σουφραζετών την παρουσίασαν ως αδικημένη ηρωίδα, κατηγορώντας τη βρετανική κυβέρνηση ότι προκάλεσε τον θάνατό της. Σύμφωνα με την Κρίσταμπελ Πάνκχερστ, «Η άρνηση της κυβέρνησης να χορηγήσει το δικαίωμα ψήφου την ώθησε να διαμαρτυρηθεί» (αναφέρεται στο The Suffragette Bombers , σελ. 82).

Η Ντέιβισον δεν ήταν μια αδικημένη ηρωίδα, που σκοτώθηκε από τη βρετανική πατριαρχία. Σκοτώθηκε από μαχητικότητα των σουφραζετών. Κάποτε ήταν μια φιλόδοξη και έξυπνη γυναίκα που είχε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και συντηρούσε τον εαυτό της ως δασκάλα. Είχε ζήσει μια ήρεμη ζωή μέχρι που, στα μέσα της δεκαετίας των 30, ασπάστηκε τον αγώνα των σουφραζετών και το μυαλό της υπέστη μοιραία φθορά. Μέχρι σήμερα, ο έρωτας των σουφραζετών με τη βία περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο άδικης αγιότητας.

Παθολογίες Δεύτερου Κύματος

Οι φεμινίστριες διαδηλώτριες κράδαιναν (αλλά όχι απαραίτητα έκαιγαν) σύμβολα της πατριαρχικής «υποδούλωσής» τους, όπως ψηλοτάκουνα, κορσέδες και σουτιέν, για να δείξουν τη δέσμευσή τους στην «απελευθέρωση».

Οι περισσότερες φεμινίστριες δεν έφτασαν στο σημείο να ρίξουν βόμβες, αλλά πολλές από τις ζωές τους σημαδεύτηκαν από δυστυχισμένη εξέγερση και πικρία. Έγραψαν πραγματείες γεμάτες κακές συμβουλές, ψευδείς ιστορίες και φανταστικές προβλέψεις. Κάποιες είχαν γνήσιες ιδέες, αλλά συνολικά τα λόγια και οι πράξεις τους ήταν ηθικά δηλητηριώδη, παράγοντας απερίγραπτη δυσαρέσκεια.

Είναι πλέον σύνηθες να αναζητούμε στο ιστορικό της ζωής των φεμινιστριών στοιχεία κακοποίησης ή στέρησης για να εξηγήσουμε τη ριζοσπαστική τους στροφή, αλλά μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Ναι, μερικές από αυτές τις γυναίκες είχαν δυστυχισμένα παιδικά χρόνια, εμπειρίες προδοσίας ή βίας. Κάποιες όχι. Αυτό που κοινό έχει η πλειοψηφία των φεμινιστριών είναι μια ιδεολογία κατηγορίας και μίσους που δικαιολογεί την εκδικητικότητα και τα διπλά μέτρα και σταθμά τους.

Το 2018, η Αμερικανίδα φεμινίστρια και ψυχοθεραπεύτρια Phyllis Chesler δημοσίευσε ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματα του ακτιβισμού του Δεύτερου Κύματος, με τίτλο « Μια Πολιτικά Μη Ορθή Φεμινίστρια: Δημιουργώντας ένα Κίνημα με Σκύλες, Τρελές, Ξέφρενες, Θαυματουργές, Πολεμίστριες και Wonder Women» . Όπως η Wilma Meikle έναν αιώνα πριν, τόνισε τη φεμινιστική τρέλα στον τίτλο της και αφιέρωσε σημαντικά κεφάλαια στην περιγραφή των ταραχωδών και χαοτικών προσωπικοτήτων που αποτελούσαν το κίνημα.

Η Τσέσλερ ξεκαθάρισε ότι στο κίνημα που γνώριζε, η φεμινιστική «αδελφότητα» ήταν ένα ιδανικό πέρα ​​από κάθε όριο, διακηρυγμένο με ζήλο και διεκδικούμενο, αλλά σπάνια επιτυγχανόταν. Υπήρχαν «μικρές ζήλιες και ομαδικός εκφοβισμός χωρίς ηγέτες» (σελ. 183), «ιδεολογικές διαμάχες» (σελ. 183), διεκδίκηση της «πρωτοκαθοδήγησης του θύματος» (σελ. 184), κατηγορίες, προδοσίες, πισώπλατες μαχαιριές και απαιτήσεις για συμμόρφωση. Θυμάται πώς «τα κακά κορίτσια ζήλευαν και κατέστρεφαν την αριστεία και το ταλέντο», ενώ «οι φεμινίστριες που είχαν εγκαταλείψει την Αριστερά έφεραν μαζί τους τις τακτικές της εκφοβισμού και ανάκρισης» (σελ. 183).

Η Κέιτ Μίλετ διαβάζει από το έργο της σε ένα κατάμεστο θέατρο το 1977

Ένας σημαντικός αριθμός από τις φεμινίστριες ηγέτες που γνώριζε προσωπικά η Τσέσλερ αντιμετώπιζε σοβαρές ψυχικές και συναισθηματικές δυσκολίες: μερικές είχαν καταρρεύσεις, δεν ήταν λίγες που έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας ή πέρασαν χρόνο σε ψυχιατρικά άσυλα. Η Τσέσλερ αναφέρει τη Σουλάμιθ Φάιρστοουν, την Κέιτ Μίλετ και την Άντρεα Ντουόρκιν. Η Ντουόρκιν μάχεται συνεχώς με τις συναδέλφους της φεμινίστριες και αυτοαποκαλείται θύμα, πάντα υπό πολιορκία από εκείνους που ήταν λιγότερο αγνοί. Σε μια περίπτωση, έξαλλη με δύο φεμινίστριες συγγραφείς με τις οποίες διαφωνούσε, απείλησε τηλεφωνικά το βιβλιοπωλείο που τις φιλοξενούσε.

Η Τσέσλερ παραδέχεται ότι «Πολλές από τις πιο χαρισματικές και πρωτότυπες φεμινίστριες στοχαστρίες ήταν ψυχικά ασθενείς» (σελ. 189), επιδεικνύοντας συμπεριφορά που περιελάμβανε «αδιάκοπες συζητήσεις, φωνές, παρανοϊκές κατηγορίες, ποτό, κλοπή [και] παθολογικό ψέμα» (σελ. 190).

Ωστόσο, η Τσέσλερ δεν μπορούσε να δει την κακή συμπεριφορά ως πρόβλημα του φεμινισμού. Το εξήγησε ως αποτέλεσμα του εσωτερικευμένου σεξισμού: «Όταν ένα ανθρώπινο ον έχει υποβαθμιστεί από άκαρδες προκαταλήψεις καθημερινά και έχει γίνει θύμα σεξουαλικής, σωματικής, οικονομικής και νομικής βίας, μπορεί να γίνει ανάπηρο, όπως ακριβώς μπορούν να κάνουν οι βετεράνοι θυμάτων μάχης και βασανιστηρίων» (σελ. 188). Αυτή ήταν η βολική δικαιολογία για κακοποιητική συμπεριφορά.

Αφού έδωσε περισσότερα παραδείγματα γυναικών που άσκησαν έφεση και δίωξαν τους συναδέλφους τους, η Τσέσλερ ανέπτυξε, με πληθώρα κλισέ, την απαλλακτική της θεωρία:

«Μπορώ εύκολα να ονομάσω είκοσι ακόμη φεμινίστριες πρωτοπόρους που ήταν αγαπητές μου και παρήγαγαν εξαιρετικό έργο, αλλά ήταν σε μειονεκτική θέση, τραυματισμένες από κατάθλιψη ή άλλες ψυχιατρικές παθήσεις. Μήπως ήταν σε κατάθλιψη από το πόσο συχνά έχαναν ιδεολογικές μάχες, από τον καθημερινό σεξισμό που απομυζούσε τους ζωτικούς τους χυμούς, από το ότι έπρεπε να αγωνίζονται τόσο σκληρά για να αποκτήσουν τόσα λίγα επειδή ήταν γυναίκες; Μήπως βρίσκονταν σε διαρκή μειονεκτική θέση λόγω αιμομιξίας, βιασμού, οικονομικής ανασφάλειας, υπερβολικής εργασίας ή ομοφοβίας;» (σελ. 194).

Η Τσέσλερ τόνισε ότι οι φεμινιστικές αυταπάτες και η επιθετικότητα θα έπρεπε τελικά να αποδοθούν στον ανδροκρατούμενο κόσμο ενάντια στον οποίο πολεμούσαν, όχι στην ιδεολογία που είχε εμμονή με τα θύματα και την οποία είχαν ασπαστεί.

Η Προσωπικότητα του Θύματος

Σε ένα άρθρο του 2020 για το περιοδικό Personality and Individual Differences , μια ομάδα Αμερικανών και Ισραηλινών ερευνητών σκιαγράφησε την «τάση για διαπροσωπική θυματοποίηση», έναν αναγνωρισμένο τύπο προσωπικότητας που εκδηλώνεται σε όσους ασχολούνται με τη δική τους δίωξη. Τέτοιοι άνθρωποι επιμένουν στην κεντρική θέση του πόνου τους. Στοχάζονται συνεχώς τα αδικήματα που τους έχουν γίνει και είναι ανίκανοι να δείξουν ενσυναίσθηση -και να δικαιολογήσουν την εκδίκηση- για εκείνους που θεωρούν εχθρούς.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι δεν είναι απαραίτητο όσοι έχουν προσωπικότητα θυματοποίησης να έχουν βιώσει πραγματικό τραύμα ή αδικία. Η θυματοποίηση είναι μια ισχυρή νοοτροπία αρκετά διαφορετική από τα μετρήσιμα και τεκμηριωμένα λάθη.

Χιλιανές γυναίκες γδύνονται για να δείξουν την επείγουσα ανάγκη τερματισμού της βίας κατά των γυναικών

Η καθηγήτρια Mary Daly του Κολλεγίου της Βοστώνης ήταν αφοσιωμένη στην προώθηση αυτής της νοοτροπίας. Στο βιβλίο της Gyn/Ecology: The Metaethics of Radical Feminism (1978), εξήγησε: «Κάθε γυναίκα που έχει συνειδηθεί μπορεί να θυμηθεί μια σχεδόν ατελείωτη σειρά καταπιεστικών, βίαιων, προσβλητικών, επιθετικών πράξεων εναντίον του Εαυτού της. Κάθε γυναίκα κακοποιείται από τέτοιες επιθέσεις - είναι, σε ψυχικό επίπεδο, μια κακοποιημένη γυναίκα» (σελ. 348).

Όταν οι γυναίκες δεν ανταποκρίνονταν στα φεμινιστικά ιδανικά της δικαιοσύνης και της ενσυναίσθησης προς τις άλλες γυναίκες, ισχυριζόταν η Ντέιλι, αυτό συνέβαινε επειδή μέχρι στιγμής δεν είχαν καταφέρει να «εξορκίσουν» «τα φαντάσματα της πατριαρχικής παρουσίας» και δεν είχαν ακόμη απορρίψει «το γουρούνι στο κεφάλι» (σελ. 342).

Άλλες φεμινίστριες ηγέτες, παραδεχόμενες την κακοποίηση των φεμινιστριών, προέβαλαν παρόμοιες δικαιολογίες.

Η συγγραφέας Ρόμπιν Μόργκαν, στην εισαγωγή της συλλογής δοκιμίων της του 1978 με τίτλο « Going Too Far: The Personal Chronicle of a Feminist» , θρήνησε, απηχώντας τον Άλεν Γκίνσμπεργκ, ότι είχε «παρακολουθήσει μερικά από τα καλύτερα μυαλά της φεμινιστικής γενιάς μου να τρελαίνονται από ανυπομονησία και απελπισία» (σελ. 13).

Έμεινε άναυδη από τον ενθουσιασμό με τον οποίο οι φεμινίστριες αλληλοεξοντώνονταν, μετανιώνοντας για «Όλη αυτή την φανταστική ενέργεια που αφιερώθηκε για να πολεμήσουμε η μία την άλλη αντί να αντιταχθούμε! […] Τόση ψεύτικη ενθουσιασμός, αυτοδικαίωση και επικριτική στάση! Κουτσομπολιά, κατηγορίες, αντκατηγορίες, συκοφαντίες - όλα ξεπήδησαν, διαδόθηκαν και μερικές φορές έγιναν πιστευτά χωρίς το εμπόδιο των γεγονότων» (σελ. 13).

Αυτές ήταν καταδικαστικές ομολογίες, αλλά ο Μόργκαν δεν τις διεκδίκησε σοβαρά.

Αν πολλές φεμινίστριες ηγέτες ήταν ψυχικά ασθενείς, ή τουλάχιστον απρόθυμες ή ανίκανες να απέχουν από την τοποθέτηση θυμάτων, την εκδικητικότητα και τις κατηγορίες που δεν βασίζονται σε γεγονότα, δεν δυσφημεί αυτό εντελώς το κίνημα που δημιούργησαν;

Γιατί να πάρει κανείς στα σοβαρά τις κατηγορίες των φεμινιστριών γυναικών εναντίον των ανδρών και της κοινωνίας, όταν παραδέχεται ότι οι κατηγορίες τους εναντίον άλλων γυναικών ήταν τόσο συχνά αβάσιμες ή άδικες;

Η Τρελή στη Φεμινιστική Σοφίτα

Η Τσέσλερ διατήρησε την ιδεολογική της πιστότητα, επιμένοντας ότι «ο φεμινισμός δεν είναι τρελός, και οι φεμινιστικές ιδέες δεν είναι τρελές» (σελ. 189), ακόμη και αν πολλές μεμονωμένες φεμινίστριες ήταν.

Η Μόργκαν πρότεινε περισσότερο φεμινισμό για να θεραπεύσει τους εμφύλιους πολέμους και τις σκληρότητες του φεμινισμού. «Έχω καταλήξει να πιστεύω», δήλωσε στο προαναφερθέν δοκίμιο, «ότι χρειαζόμαστε έναν φεμινιστικό κώδικα ηθικής, ότι πρέπει να δημιουργήσουμε μια νέα γυναικεία ηθική, ένα αντίδοτο τιμής ενάντια σε αυτή τη μετάδοση από τις αξίες της ανδρικής υπεροχής» (σελ. 13).

Οι επιθέσεις γυναικών σε άλλες γυναίκες, λοιπόν, ήταν μια έκφραση «αξιών της ανδρικής υπεροχής» και όχι μια αντανάκλαση των ίδιων των γυναικών, για τις οποίες η Μόργκαν ήταν σίγουρη ότι θα μπορούσαν να επινοήσουν έναν ανώτερο «κώδικα ηθικής».

Αυτή η ιδέα έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος της φεμινιστικής σκέψης: ανεξάρτητα από το πόσο συχνά και πόσο καταστροφικά απέτυχε ο φεμινισμός ως σχέδιο για την προσωπική και κοινωνική απελευθέρωση, η απάντηση στην αποτυχία ήταν πάντα περισσότερος φεμινισμός . Τα φεμινιστικά εγχειρήματα απέτυχαν όχι επειδή ήταν φεμινιστικά, αλλά επειδή δεν ήταν αρκετά φεμινιστικά.

Οι πολλές ημι-ομολογίες και οι αδύναμες αρνήσεις, οι υπεκφυγές και οι αυτο-αντιφάσεις θα ήταν διασκεδαστικές αν δεν υπήρχε η σοβαρή βλάβη που προκαλείται τόσο στις ίδιες τις γυναίκες, στην εκσπλαχνισμένη ηθική τους ακεραιότητα, όσο και στους στόχους των αυταπατών και της οργής τους: τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά που πέφτουν υπό την εξουσία τους.

Η άρνηση της ηθικής λογοδοσίας είναι ένα από τα πιο ανησυχητικά χαρακτηριστικά του φεμινισμού, ένα γεγονός που οι ίδιες οι φεμινίστριες έχουν αναγνωρίσει, έστω και υποσυνείδητα, εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Σε αντίθεση με ό,τι ήλπιζε η Βίλμα Μάικλ το 1917, δεν υπάρχει λογικός φεμινισμός. Και είναι σημάδι της εξουσίας της ιδεολογίας πάνω στους οπαδούς ότι ακόμη και οι φεμινίστριες που βλέπουν τις βλάβες του φεμινισμού επιμένουν στη βεβαιότητα της λύτρωσής του.

ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΕΜΕΝΟ

Marching in pussy hats, baring their breasts to save the earth, fighting with ICE agents, declaring themselves “nasty,” feminist women today are self-evidently the least contented and most rancorous women in America, preoccupied with victimhood, consumed by the politics of despair, and experiencing higher rates of depression (and corresponding anti-depressant use) than non-feminist women.

It is logical to conclude that feminism causes female unhappiness by encouraging ingratitude, paranoia, and reckless rage.

Feminists themselves have at times noted the excessive, often wretched, results of their gospel of discontent: the suicides, depression, violence, hysteria, and disordered lives of many of their luminaries.

Mary Wollstonecraft made two suicide attempts after her free-love liaison fell apart. Suffragette Emmeline Pankhurst counseled and engaged in murderous political violence. Virginia Woolf drowned herself after suffering from severe mental illness for much of her life. Simone De Beauvoir lost her teaching license for sexual misconduct with a female student. Valerie Solanas attempted to murder at least three men after writing a tract recommending the murder of men. Betty Friedan based her entire public career on demonstrable lies. Elizabeth Gould Davis shot herself after completing a book on female moral superiority. Andrea Dworkin was almost certainly a rape fabulist. Shulamith Firestone became schizophrenic. Germaine Greer advocated sex with pubescent boys. Mary Daly would not allow male students to take her senior women’s studies courses. Phyllis Chesler (of whom more later) defended a female serial killer. Mona Eltahawy boasted about beating a man in a nightclub. These and many other feminist leaders are not what most people would recommend as models for their daughters.

Yet feminist commentators justify women’s tragic choices and destructive behaviors, blaming society. The temptation to see and yet not see, to blame anything other than a pathogenic ideology, has been irresistible for most feminist analysts.

Pioneers of Discontent

Suffragette Emmeline Pankhurst, militant leader of the Women’s Social and Political Union, used emotional rhetoric to justify a bombing and arson campaign throughout the UK in the years just prior to the First World War

When British author Wilma Meikle published Towards a Sane Feminism in 1917, the title sounded a humorously rueful note. “Let us while there is still time for repentance,” Meikle wrote in the first chapter, “humbly and with tears confess that all that was done and undone by pre-war feminists was nothing but a prodigious crop of feminine wild oats” (p. 14). Here, it seemed, was a frank, unvarnished account of early feminism by someone who experienced it first-hand and was not inclined, despite being a committed feminist herself, to whitewash its aims or methods.

To a certain extent, the book lives up to its witty opening pages, exposing a side of First Wave feminism that most commentators—even the anti-feminist ones—rarely discuss. We tend to picture the feminists who fought for the right to vote as moderate women, civic-minded and reasonable, less given to anti-male bombast and performative outrage than later generations.

In Meikle’s telling, the outrage and bombast show themselves, at least in tantalizing glimpses. Meikle mentions, for example, Christabel Pankhurst’s popular pamphlet The Great Scourge and How to End It (1913), which wildly exaggerated the number of British households infected by venereal disease in order to blame British men for their allegedly depraved sexuality. “It would be hard to discover a more one-sided effusion,” Meikle noted dryly.

Too many suffrage militants, she admitted, “regarded the majority of men as conscious and willful oppressors” and “saw in sex nothing but degradation for women” (p. 88). At a time when poverty and economic dependency were the primary problems of women, as Meikle believed, the anti-male and anti-sex rhetoric spread needless fear and paranoia.

But these were not enough, for Meikle, to invalidate the movement, for she could not give up on the spirit of feminism, its exhilarating promise and passion. With more experience and opportunity, she alleged, a younger generation of feminists would learn from former leaders’ mistakes.

Meikle celebrated feminist heroism by comparing individual suffragettes, whatever their political blunders and misguided preoccupations, to British heroine Edith Cavell, a nurse in the Great War who was executed by German authorities in 1915 for helping hundreds of soldiers escape from German-occupied Belgium.

“Just as the memory of Edith Cavell’s death will always be treasured by her countrymen and held glorious to womanhood,” Meikle rhapsodized, “so future ages will hold it a small thing that militancy was ridiculous and useless when militants themselves were often so ennobling an example of feminine endurance and sacrifice” (p. 19).

In reality, the militant actions Meikle forgave were nothing like those of Edith Cavell. Cavell was a devout Christian who acted sacrificially to save others. The suffragettes, powered by a vicious martyr complex, put the lives and livelihoods of their fellow Britons at risk over years of an increasingly radical pre-war terror campaign that was worse than “useless.”

As detailed by Simon Webb in The Suffragette Bombers: Britain’s Forgotten Terrorists, members of the militant Women’s Political and Social Union smashed shop windows, fire-bombed mail-boxes, blew up buildings, and physically attacked politicians and police officers in self-dramatizing suffrage protest. Imprisoned in the hundreds for their lawbreaking, they gained notoriety and public sympathy through hunger strikes and resistance to forced feeding.

One of them, Emily Davison, gave her life to the insurgency and was memorialized as a suffrage shahid in 1913 after she ran out onto the race track at the Epsom Derby, where she was trampled under the hoofs of the king’s horse, Anmar. In doing so, she endangered the lives of numerous jockeys and their horses, causing long-lasting injury and mental anguish to Anmar’s rider, Herbert Jones.

Jockey Herbert Jones was injured when his horse somersaulted and landed on him as a result of Emily Davison’s rush onto the race track

No one is sure whether Davison intended to kill herself or merely to attract public attention by attaching a suffragette scarf or flag to the horse’s bridle. Either way, it was a reckless action. But rather than express regret at Davison’s foolish zeal, suffragette leaders painted her as a wronged heroine, accusing the British government of causing her death. According to Christabel Pankhurst, “The government’s refusal to grant the vote drove her to make her protest” (qtd in The Suffragette Bombers, p. 82).

Davison was not a wronged heroine, killed by the British patriarchy. She was killed by suffragette militancy. She had once been an ambitious and intelligent woman who had taken a degree at the University of London and supported herself as a teacher. She had lived a calm life until she converted, in her mid-30s, to the suffragette cause and had her mind fatally blighted. To this day, suffragettes’ romance with violence is surrounded by a halo of unearned saintliness.

Second Wave Pathologies

Feminist protestors brandished (but did not necessarily burn) symbols of their patriarchal “enslavement,” including high heels, corsets, and bras, to demonstrate their commitment to “liberation”

Most feminist advocates did not go so far as to throw bombs, but many of their lives were marked by unhappy rebellion and bitterness. They produced treatises full of bad advice, false histories, and fantastical predictions. Some had genuine insights, but on the whole their words and deeds were morally poisonous, productive of fathomless grievance.

It is now common to search feminists’ life histories for evidence of abuse or deprivation to explain their radical turn, but such an approach is not particularly helpful. Yes, some of these women had unhappy childhoods, experiences of betrayal or violation. Some had not. What the majority of feminists have had in common is an ideology of accusation and hatred that justifies their vengefulness and double standards.

In 2018, American feminist and psychotherapist Phyllis Chesler published a memoir of Second Wave activism, A Politically Incorrect Feminist: Creating a Movement with Bitches, Lunatics, Dykes, Prodigies, Warriors, and Wonder Women. Like Wilma Meikle a century before, she highlighted feminist lunacy in her title, and devoted substantial chapters to detailing the turbulent and chaotic personalities who made up the movement.



Chesler made clear that in the movement she knew, feminist “sisterhood” was an ideal beyond reach, zealously proclaimed and fought over, but rarely achieved. There were “petty jealousies and leaderless group bullying” (p. 183), “ideological disputes” (p. 183), jockeying for “victimhood primacy” (p. 184), accusations, betrayals, back-stabbing, and demands for conformity. She recalls how “mean girls envied and destroyed excellence and talent” while “Feminists who had left the Left brought with them its tactics of intimidation and interrogation” (p. 183).

Kate Millett reading from her work to a packed house in 1977

A significant number of the feminist leaders Chesler knew personally had serious mental and emotional difficulties: some had breakdowns; not a few attempted suicide, or spent time in mental asylums. Chesler mentions Shulamith Firestone, Kate Millett, and Andrea Dworkin. Dworkin fought continually with her fellow feminists and styled herself a victim, always under siege by those less pure. On one occasion, furious at two feminist authors with whom she disagreed, she phoned in threats to the bookstore that was hosting them.

Chesler admits that “Many of the most charismatic and original of feminist thinkers were mentally ill” (p. 189), exhibiting behavior that included “nonstop talking, yelling, paranoid accusations, drinking, stealing, [and] pathological lying” (p. 190).

Yet Chesler couldn’t see the bad behavior as a problem of feminism. She explained it as owing to internalized sexism: “When a human being has been diminished by heartless prejudice daily and victimized by sexual, physical, economic, and legal violence, she can become disabled, just as veterans of combat and torture victims can” (p. 188). Here was the convenient excuse for abusive conduct.

After giving more examples of women who acted out and persecuted their colleagues, Chesler elaborated, with an abundance of clichés, her exculpatory theory:

“I can easily name twenty more feminist pioneers who were dear to me and produced extraordinary work but were disadvantaged, wounded by depression or other psychiatric afflictions. Were they depressed by how often they were on the losing end of ideological battles, by the everyday sexism that sapped their vital juices, by having to fight so hard to obtain so little because they were women? Were they at a perpetual disadvantage due to incest, rape, economic insecurity, overwork, or homophobia?” (p. 194).

Chesler stressed that feminist delusions and aggression should ultimately be blamed on the male-dominated world they were fighting against, not on the victim-obsessed ideology they had embraced.

The Victimhood Personality

In a 2020 article for the journal Personality and Individual Differences, a team of American and Israeli researchers outlined the “tendency for interpersonal victimhood,” a recognized personality type that manifests in those who are preoccupied by their own persecution. Such people insist on the centrality of their suffering. They ruminate continually on the wrongs done to them and are incapable of empathy for—and justify revenge on—those they regard as enemies.

The researchers note that it is not necessary for those with victimhood personalities to have experienced actual trauma or injustice. Victimhood is a powerful mindset quite distinct from measurable and documented wrongs.

Chilean women strip naked to demonstrate the urgency of ending violence against women

Professor Mary Daly of Boston College was committed to purveying the mindset. In Gyn/Ecology: The Metaethics of Radical Feminism (1978), she explained, “Every woman who has come to consciousness can recall an almost endless series of oppressive, violating, insulting, assaulting acts against her Self. Every woman is battered by such assaults—is, on a psychic level, a battered woman” (p. 348).

When women did not live up to feminist ideals of fairness and empathy towards other women, Daly alleged, it was because they had so far not been able to “exorcise” “the specters of patriarchal presence,” and had not yet rejected “the pig in the head” (p. 342).

Other feminist leaders, admitting feminists’ abusiveness, made similar excuses.

Author Robin Morgan, in the introduction to her 1978 essay collection Going Too Far: The Personal Chronicle of a Feminist, lamented, in echo of Allen Ginsberg, that she had “watched some of the best minds of my feminist generation go mad with impatience and despair” (p. 13).

She was appalled by the enthusiasm with which feminists went for one another’s throats, regretting “All that fantastic energy going to fight each other instead of our opposition! […] So much false excitement, self-righteousness, and judgmental posturing! Gossip, accusations, counter-accusations, smears—all leapt to, spread, and sometimes believed without the impediment of facts” (p. 13).

These were damning admissions, but Morgan didn’t seriously pursue them.

If many feminist leaders were mentally ill, or at least unwilling or unable to refrain from victim posturing, vengefulness, and fact-free accusations, does this not entirely discredit the movement they created?

Why should anyone take feminist women’s accusations against men and society seriously when it is admitted that their accusations against other women were so frequently baseless or unjust?

The Madwoman in the Feminist Attic

Chesler maintained her ideological faithfulness, insisting that “Feminism isn’t crazy, and feminist ideas aren’t crazy” (p. 189) even if many individual feminists were.

Morgan proposed more feminism to cure feminism’s civil wars and cruelties. “I’ve come to think,” she declared in the above-quoted essay, “that we need a feminist code of ethics, that we need to create a new women’s morality, an antidote of honor against this contagion by male supremacist values” (p. 13).

Women’s attacks on other women, then, were an expression of “male supremacist values,” not a reflection on the women themselves, whom Morgan was sure could concoct a superior “code of ethics.”

This notion became the lynchpin of feminist thought: no matter how often and how catastrophically feminism failed as a blueprint for personal and social liberation, the answer to the failure was always more feminism. Feminist projects failed not because they were feminist but because they weren’t feminist enough.

The many half-admissions and flimsy denials, evasions and self-contradictions would be amusing if not for the serious harm done both to the women themselves, in their eviscerated moral integrity, and to the targets of their delusions and rage: the men, women, and children who fall under their power.

Refusal of moral accountability is one of feminism’s most disturbing features, a fact that feminists themselves have recognized, if perhaps only subconsciously, for over a century. Contrary to what Wilma Meikle hoped in 1917, there is no sane feminism; and it is a mark of the ideology’s power over adherents that even feminists who see feminism’s harms keep insisting on the certainty of its redemption.

ΠΗΓΗ https://fiamengofile.substack.com

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Faceof... 

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΣΤΑΘΕΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ)...

Video 456. Γιατί δε βρίσκουμε άντρα ΠΙΑ;;;!!! | Sofia Moutidou

Posted by at

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)